ของเธอ
วาเซียถอนหายใจ “เฮ้อ มนุษย์ก็เป็นแบบนี้แหละ กว่าจะรู้จักทะนุถนอมก็ต้องสูญเสียไปเสียก่อน”
หนิงหนิงพูดขึ้นมา “ยังไม่ได้สูญเสียหรอก”
ชุนฮวาออกจากลูกแก้วคริสตัลของเธอตั้งแต่คอนเสิร์ตเริ่ม
ดูเหมือนว่าเธอตัดสินใจแล้วว่าจะรับผิดชอบ
ไม่รู้ว่าเธอได้ยินหรือไม่
หนิงหนิงมองไปยังทิศทางของหลังเขา
ในขณะเดียวกัน ที่ลานบ้านพักหลังเขาซึ่งเป็นที่อยู่ของชุนฮวา
กลุ่มนักวิจัยกำลังอยู่ในลานบ้าน เพื่อศึกษาร่องรอยตัวอักษรที่ชุนฮวาฝากไว้บนกำแพง
ในระยะทางนี้ พวกเขาก็ยังได้ยินเสียงเพลงจากคอนเสิร์ตด้านล่างภูเขา
พวกเขาได้ยินเสียงร้องเพลง ‘เทพธิดา’ ที่ทั้งสนามร้องพร้อมกัน จนอดไม่ได้ที่จะร้องตามไปด้วย
ขณะเดียวกัน เมื่อมองดูบันทึกประจำวันที่ชุนฮวาเขียนทิ้งไว้บนกำแพง ก็อดรู้สึกสลดใจไม่ได้
มันบรรยายถึงความโดดเดี่ยวได้อย่างชัดเจนจริง ๆ
“เฮ้อ น่าเสียดายที่ชุนฮวาไม่มีโอกาสได้ยินแล้ว”
ในท้ายที่สุด ชุนฮวาตอนที่ตายก็เป็นเพียงเด็กสาววัยสิบกว่าปีเท่านั้น
นักวิจัยเหล่านี้อ่านไดอารี่ที่ร่าเริงแต่ก็น่าเบื่อของเธอ ซึ่งดูเหมือนเด็กจริง ๆ พวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะมองเธอเหมือนเด็กคนหนึ่ง
มันทั้งสะเทือนใจและเจ็บปวดจริง ๆ สำหรับคนที่อ่อนไหวง่าย ต่างก็น้ำตาคลอเบ้า
ในช่วงเวลานั้นเอง ได้มีสายลมพัดผ่านเข้ามาในลานบ้าน
ทำให้ดอกไม้นอกลานบ้านส่งเสียงดังพลิ้วไหว
“อย่าร้องไห้เลยนะ”
เหมือนมีเสียงหนึ่งลอยมากับสายลม ทำให้คนที่กำลังจะร้องไห้เ
