หนิงเพิ่งเคยดูคอนเสิร์ตเป็นครั้งแรก เมื่อเธอหาที่นั่งได้ สถานที่ก็เต็มไปด้วยผู้คนแล้ว
แท่งไฟสีชมพูเรืองแสง กินพื้นที่เกือบทั้งสนาม
วาเซียเอนตัวพิงไหล่หนิงหนิงอย่างตื่นเต้น “คนเยอะจังเลย”
หนิงหนิงหาที่นั่งเจอแล้วจึงนั่งลง แขกรับเชิญคนอื่น ๆ มาถึงกันหมดแล้ว
จี๋เสี่ยวเสี่ยวรีบยัดแท่งไฟเชียร์สองอันให้กับหนิงหนิง
“อันสีชมพูของเมิ่งซี อันสีเงินของหนิงเหนียน”
หนิงหนิงกำแท่งไฟเชียร์ไว้อย่างเก้ ๆ กัง ๆ
มันดูพิถีพิถันดีนะ
เมิ่งสุ่ยกับเกาชุ่ยหลานก็อยู่ที่นั่นด้วย ทั้งสองคนเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่และแต่งตัวกันมาอย่างดี พวกเขายิ้มพลางถือแท่งไฟเชียร์ของเมิ่งซีไว้ในมือ
หนิงเหนียนไม่ได้เข้ามา เธอเหลือที่นั่งไว้ให้เขา เพราะเขาเป็นแขกรับเชิญ จึงต้องไปรอที่หลังเวที
เหลือเวลาอีกแค่สิบนาทีก่อนเริ่มงาน เฉินมู่ก็เดินเข้ามาอย่างกะทันหัน
เขาเดินมาหยุดตรงหน้าหนิงหนิง
หนิงหนิงเพิ่งสังเกตเห็นว่า มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินตามหลังเขามา ดูอ่อนแอมาก
หนิงหนิงถาม “มีอะไรหรือเปล่า?”
เฉินมู่ยังไม่ทันได้พูดอะไร หญิงสาวที่อยู่ด้านหลังเขาก็รีบนั่งลงข้าง ๆ หนิงหนิงตรงที่นั่งที่เตรียมไว้ให้หนิงเหนียน
จี๋เสี่ยวเสี่ยวกำลังจะโวยวาย “เฮ้ย เธอ…”
แต่เมื่อเธอเห็นใบหน้าของหญิงสาวคนนั้น ก็หุบปากเงียบ
นี่ก็คือหญิงสาวคนเดียวที่หนีรอดจากเงื้อมมือของเหยียนไถนี่นา
เฉินมู่มองดูไป๋ฮวนแล้วถอนหายใจ
เธอนั่งตัวตรง ร่างกายเกร็งไปทั้งตัว ดูท่าทางจะกังวลม
