ขึ้นไปชั้นบนโดยตรง เจียงฉือซิงยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น
หนิงหนิงแทบไม่เหลือบมองเขาสักนิด เขาสงสัยว่าหนิงหนิงคงไม่ทันสังเกตว่าเขาไม่มีที่พักอาศัย
เจียงเจินก็ไม่กล้ากลับห้องเช่นกัน
ผีผู้หญิงอยู่ในห้องติดกัน เธอไม่อยากมีผีเป็นเพื่อนบ้าน
เว่ยฉือมองดูเจียงเจินและเจียงฉือซิงที่เหลืออยู่ด้วยความลำบากใจ
“เจียงฉือซิง คุณอยากขึ้นไปพักที่ห้องชั้นสองไหมครับ?”
เจียงฉือซิงโกรธขึ้นมาทันที “ไม่ไป”
เว่ยฉือหันไปถามเจียงเจิน “แล้วคุณล่ะ?”
เจียงเจินส่ายหัว
เธอก็ไม่ไปเหมือนกัน ชั้นล่างมีห้องพักอีกสองห้องซึ่งปกติแล้วจะจัดเก็บเรียบร้อย
แต่วันที่ตระกูลเจียงปรับปรุงห้องนั่งเล่นเพื่อจัดงานเลี้ยง
เพื่อความสะดวกของที่รื้อออกมาทั้งหมดจึงถูกกองไว้ในห้องพวกนั้น
รวมถึงเฟอร์นิเจอร์ที่ถูกผีผู้หญิงทำลายก็ถูกกองไว้ในนั้นด้วย
ตอนนี้ข้างในห้องจึงรกระเกะระกะไปหมด ไม่มีที่ไหนให้อยู่แล้ว
ตอนนี้ดึกมากแล้ว พนักงานทำความสะอาดเก็บกวาดอย่างลวก ๆ จัดเตียงให้เรียบร้อย เจียงฉือซิงกับเจียงเจินก็ต้องอดทนกันหน่อย
ในที่สุดก็เก็บกวาดเสร็จ
เจียงเจินนอนอยู่ในห้องที่มีเฟอร์นิเจอร์วางเกลื่อนกลาด เธอนอนไม่หลับเลย จึงหยิบมือถือขึ้นมาดู พบว่าหลินจื่ออวิ่นโทรเข้ามากว่าสิบสายและมีข้อความอีกมากมาย
ข้อความล่าสุด
[แม่ : เจินเจินหลับแล้วเหรอลูก?]
ความน้อยใจที่สะสมมานานของเจียงเจินพลันทะลักออกมา
[เจินเจินน้อย : แม่คะ หนูกลัว]
หลินจื่ออวิ่นโทรมาทันที
[เจิน
