จี๋หยวนชิงเริ่มโมโหนาน่าจึงถามแกล้ง ๆ ว่า “สารวัตรเฉิน ถ้าเจอผีตายโหงจะต้องจัดการยังไง ในกฎหมายว่าด้วยการรักษาความปลอดภัยจากภูตผีเขียนไว้ว่ายังไงบ้าง?”
เฉินมู่ตอบว่า “ตามกฎหมายว่าด้วยการรักษาความปลอดภัยจากภูตผี มาตราที่ยี่สิบห้าระบุไว้ว่า หากพบผีตายโหงต้องแจ้งตำรวจเพื่อส่งให้หน่วยสืบสวนพิเศษสืบหาสาเหตุการตาย ในกรณีที่ผีตายโหงที่ยังไม่ทำร้ายใคร อันดับแรกควรเลือกที่จะทำตามความปรารถนาของผีตนนั้นเพื่อให้ไปเกิดใหม่ที่ยมโลก”
จี๋ซางแทรกขึ้นมาว่า “แล้วถ้าทำตามความปรารถนาของผีไม่ได้ล่ะครับ”
“ก็ผีผู้หญิงตนนี้ไม่ใช่แบบนั้นหรอกเหรอ?”
เฉินมู่ยักไหล่พลางกล่าว “เรื่องนี้ไม่ใช่หน้าที่ของพวกเราคนเป็นที่จะจัดการ นี่เป็นเรื่องของยมบาล พวกเราคนเป็นไม่มีสิทธิ์จัดการกับเธอ”
จี๋ซาง “ยมบาลเหรอครับ?”
เฉินมู่ “ใช่สิ คนที่ตายไปแล้วก็อยู่ในการดูแลของยมบาลทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ?”
เจียงฉือซิงที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา ยังรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง จึงหลุดปากออกมาว่า “แล้วจะติดต่อยมบาลได้ยังไง?”
คนอื่น ๆ มองเขาอย่างอึ้ง ๆ
เจียงฉือซิงที่ถามคำถามนั้นออกไปแล้วก็รู้สึกว่ามันค่อนข้างโง่
เฉินมู่ถอนหายใจ คราวนี้เรื่องมันยากขึ้นมาหน่อยแล้ว
ตามกฎเกณฑ์ที่กำหนดไว้ ถึงแม้หน่วยสืบสวนพิเศษจะจับคนและตัดสินความผิดของผีได้ นอกจากกรณีพิเศษที่เจอผีร้าย พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์จัดการกับวิญญาณโดยตรง
มีแค่สำนักเซียนเท่านั้นที่มีอิสระในการจัดการ ถ้าไม่พอใจก็
