บอก?”
มาอีกแล้ว คำถามนี้อีกแล้ว
หนิงหนิงเริ่มไม่พอใจแล้ว
หนิงเหนียนจึงตอบแทนหนิงหนิงว่า “เธอบอกนายแล้ว แต่นายไม่ยอมฟัง ก็สมควรแล้วล่ะ”
เจียงฉือซิง “…”
แค่ประโยคนั้นเนี่ยนะ แถมยังพูดออกมาจากปากหนิงหนิงอีก ใครจะไปเชื่อล่ะ
“ฉันเกือบจะตายเลยนะ เธอไม่รู้หรือไง”
หนิงหนิงเลิกคิ้วขึ้น “แล้วยังไงล่ะ”
เธอไม่ใช่สำนักเซียนและก็ไม่ใช่ตำรวจ
“ฉันเตือนแล้วนะ จะฟังหรือไม่ฟังก็เป็นการตัดสินใจของคุณเอง ฉันไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับคุณ ฉันไม่มีความรับผิดชอบหรือภาระผูกพันใด ๆ กับคุณ ในเรื่องนี้ฉันคิดว่าฉันทำดีที่สุดแล้ว”
ฉันไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับคุณ
เจียงฉือซิงแทบไม่อยากเชื่อว่านี่เป็นคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของหนิงหนิง เขาแทบสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า
[แต่ท้ายที่สุดแล้วนี่มันเป็นเรื่องของชีวิตคนนะ หนิงหนิงดูจะเย็นชาเกินไปหรือเปล่า]
[ใช่แล้ว! ถึงแม้จะไม่ใช่น้องชาย แต่ถ้าเห็นคนแปลกหน้ากำลังตกอยู่ในอันตราย ถ้าช่วยได้ก็ควรจะช่วยนะ!]
วงเวทย์ของหนิงหนิงมีพลังมากพอที่จะทำให้คำว่าของปลอม บนหน้าจอคอมเมนต์ลดลง
[เจียงฉือซิงดูถูกหนิงหนิงทุกวัน แล้วทำไมหนิงหนิงต้องไปช่วยเขาด้วย?]
[ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ เจียงฉือซิงทำท่าทางแบบนั้น แค่หนิงหนิงจะพูดด้วยประโยคเดียวก็รู้สึกรำคาญแล้ว ตอนนี้กลับมาโทษหนิงหนิงว่าไม่เตือนเขาเนี่ยนะ]
[คุณบอกว่าพวกเขาเป็นคนแปลกหน้าเหรอ? ตามความคิดของเจียงฉือซิง พวกเขาเป็นศัตรูกันชัด ๆ!]
