บทที่ 81 ถ้าแม่มดชอบใช้ลูกแก้วคริสตัลแบบนี้ล่ะ?
ผีเสื้อนรกตัวหนึ่งลอยนิ่งอยู่บนเส้นผมข้างหูของหนิงหนิง
ทันทีที่หนิงหนิงพูดจบมันก็ลุกไหม้ขึ้นเหมือนประกายไฟ ราวกับดอกกุหลาบที่กำลังบานสะพรั่งอย่างเร่าร้อน
เธอประคองลูกแก้วคริสตัลไว้ สร้อยข้อมือรูปงูบนข้อมือของเธอดูเหมือนมีชีวิต ดวงตาสีเขียวของงูเปล่งประกายวูบวาบ สว่าง ๆ มืด ๆ ท่ามกลางแสงไฟ
จู่ ๆ ก็มีลมแรงพัดมาจากนอกหน้าต่าง ผ้าม่านที่หน้าต่างบานใหญ่ด้านหลังถูกพัดจนส่งเสียงดังพึ่บพั่บ
มองผ่านหน้าต่างออกไป เห็นเพียงท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดและดวงจันทร์ที่ส่องแสงเจิดจ้า
แสงจันทร์ทะลักเข้ามาจากช่องว่างอย่างเร่งรีบ
ค่อย ๆ คืบคลานทีละนิ้ว ๆ ลามมาจนถึงเท้าของหนิงหนิง
แสงจันทร์เลื้อยขึ้นไปบนชายกระโปรงของหนิงหนิง โอบกอดเธอไว้แน่นราวกับคนรัก
ใบหน้าของหนิงหนิงสะท้อนอยู่ใต้แสงไฟ ใบหน้าที่งดงามประณีตนั้นก็พลอยถูกย้อมไปด้วยแสงจันทร์
บนกระโปรงสีดำมีแสงดาวประปรายระยิบระยับ เป็นอย่างนี้นี่เองที่ว่าบางคนสวยจนพูดไม่ออก
หนิงหนิงสวยมากจริง ๆ หนิงหนิงดูราวกับเทพธิดาแห่งแสงจันทร์ที่ห่มคลุมด้วยแสงจันทร์งดงามเกินจะพรรณนา
ทั้งศักดิ์สิทธิ์จนไม่อาจล่วงละเมิด และลึกลับจนไม่อาจคาดเดา
และยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่น่าตกตะลึงไม่แพ้กัน
หนิงหนิงเป็นแม่มดเหรอ? ตัวละครที่เคยมีอยู่แค่ในภาพยนตร์กลับปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขาแบบนี้
เป็นไปได้ยังไงกัน?
ผู้ชมทั้งหลายต่างก็งงงวย
[???
