เดี๋ยวก่อน นี่มันลูกแก้วคริสตัลเหรอ?]
ความสนใจของทุกคนจับจ้องไปที่ลูกแก้วคริสตัลในมือของหนิงหนิง
[นี่มันก็แค่ลูกแก้วคริสตัลราคาสิบหยวนที่ขายในร้านของขวัญไม่ใช่เหรอ?]
[…ฉันก็ว่าแล้ว]
[ขอบอกตามตรง ฉันก็มีอันแบบเดียวกันนี่แหละ]
[ฮ่าๆๆ ฉันกับแม่มดใช้ของรุ่นเดียวกัน แล้วพวกคุณเดาซิว่าฉันอยู่ในระดับไหน?]
[ของปลอมถ้าจะหลอกคนก็ช่วยตั้งใจทำหน่อยได้ไหม? คิดว่าคนอื่นเป็นคนโง่หรือไง?]
หลินเค่อซึ่งกำลังเข้าเวรกลางคืนบังเอิญดูไลฟ์สดอยู่พอดี
ไม่ใช่แค่สิบหยวน แต่มันตั้งสามสิบหยวนเชียวนะ!
เธอเสียใจเป็นครั้งที่หนึ่งร้อยแปดสิบแล้ว น่าจะซื้อของที่ดีกว่านี้สักหน่อย แบบที่มีขอบทองหรูหราและดูมีระดับ!
[หนิงหนิงเป็นแม่มดตัวจริง! แม่มดน้อยที่ออกมาจากเทพนิยาย!]
หลินเค่อรู้สึกโกรธมาก
ทุกคนในห้องนั่งเล่มเริ่มตื่นจากภวังค์ความงาม และเริ่มครุ่นคิดถึงเรื่องที่ว่าหนิงหนิงเป็นแม่มด
สิ่งแรกที่พวกเขาสังเกตเห็นคือลูกแก้วคริสตัลในมือของหนิงหนิง บัตรเครดิตกวางน้อยที่อยู่ในลูกแก้วและตุ๊กตาหิมะที่อยู่ที่ฐานต่างก็น่ารักมาก ๆ
อืมมม…
น่ารักจัง
จี๋หยวนชิงกลั้นยิ้มแล้วถามว่า “คุณหนิง ลูกแก้วคริสตัลนี่ซื้อมาจากที่ไหนเหรอครับ”
หนิงหนิงตอบว่า “ไม่ได้ซื้อค่ะ มีคนให้มา”
พวกเขาคิดไม่ถึงว่ามันจะเป็นของขวัญจากคนอื่น
อีกด้านหนึ่ง กลุ่มลูกคนรวยต่างพากันปิดปากตัวเอง
ถ้าไม่ใช่เพราะแสงประกายดาวที่อยู่รอบตัวหนิงหนิงสว่างวาบจ้าเกินไป อีกทั้ง
