บทที่ 74 หนิงหนิงออกมาแล้ว
พอประตูเปิดออก
สายตาหลายคู่ที่อยู่หน้าประตูจ้องมองมาที่หนิงหนิงพร้อมกัน
พวกเขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอยหลังกรูดด้วยท่าทางที่พร้อมเพรียงกันอย่างน่าประหลาด ใบหน้าทุกคนแสดงความระแวดระวัง
มีเพียงหนิงเหนียนที่วิ่งเข้ามาหาแล้วหยุดยืนตรงหน้าเธออย่างระมัดระวัง เขาสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อเห็นว่าไม่มีบาดแผลเขาก็โล่งใจ
“เธอกลับมาแล้ว” เสียงของหนิงเหนียนกลั้นอารมณ์เอาไว้
หนิงหนิงจ้องมองเขา ผีเสื้อนรกเปล่งประกายบนไหล่ แววตาของหนิงเหนียนใสกระจ่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดีที่ไม่อาจกลั้นเอาไว้ได้
ครู่หนึ่งผ่านไป หนิงหนิงพยักหน้า
ทันใดนั้นหนิงเหนียนก็ถูกดึงถอยหลัง มีดาบไม้ยื่นออกมาจากด้านข้าง ชี้ตรงมาที่หว่างคิ้วของหนิงหนิง
“ผีร้าย อย่าได้ขยับ ไม่เช่นนั้นอย่าโทษว่าฉันไม่สุภาพ”
หนิงหนิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จี๋หยวนชิงถอยหลังไปหนึ่งก้าว
หนิงหนิงยกมือขึ้น แล้วตบดาบไม้กระเด็นออกไปด้วยฝ่ามือ
จี๋หยวนชิงไม่ทันตั้งตัว ตกใจจนต้องถอยกรูดไปหลายก้าว
วาเซียกระโดดออกมา ตั้งใจจะแกล้งพวกเขา มันย่อตัวลงต่ำแล้วร้องเสียงดังลั่น
เสียงร้องโหยหวนของวาเซียที่ดังเสียดแก้วหูราวกับเสียงเด็กร้องไห้ แทรกซึมเข้าไปถึงกะโหลกของคนที่อยู่ในเหตุการณ์
ทุกคนต่างยกมือขึ้นปิดหูโดยสัญชาตญาณ
จี๋หยวนชิงเอามือปิดหู สีหน้าเปลี่ยนไปทันที “แย่แล้ว! ผีตนนี้เก่งเกินไป รีบหนีเร็ว!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง
