จมากินดื่มสนุกสนาน แต่กลับมาเจอผี ไม่พอพวกเขายังถูกกักตัวอีก
“ใช่ ถ้ารู้ว่ามีผี ใครจะกล้ามาล่ะ”
“น่ารำคาญจริง จะได้ออกไปเมื่อไหร่กันนะ”
…
เดิมทีเจียงเจินก็รู้สึกหนาวอยู่แล้ว พอได้ยินเสียงบ่นว่าของพวกเขา ในใจก็ยิ่งหนาวเย็นขึ้นไปอีก
จู่ ๆ ในใจก็พลันเกิดความรู้สึกเคียดแค้นขึ้นมาอย่างรุนแรง
สายตาของหนิงหนิงมองทะลุผ่านฝูงชน จับจ้องไปยังต้นตอของพลังงานอันชั่วร้ายนั้นได้อย่างแม่นยำ
เป็นเจียงเจิน
เจียงเจินตกใจจนสะดุ้งรีบหันหน้าหนี มีความรู้สึกเหมือนกำลังนินทาคนแล้วถูกเจ้าตัวได้ยินเข้าพอดี
วาเซียอ้าปากกว้าง แล้วงับกลืนลงท้องในคำเดียว
ในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยความรู้สึกด้านลบ การโทษกันไปมา การผลักความรับผิดชอบ อารมณ์ด้านลบต่าง ๆ ล้วนเป็นอาหารจานโปรดของปีศาจ
วาเซียเรอออกมาด้วยความอิ่ม
วาเซียเลียปากแผล็บ ๆ แล้วฟ้องว่า “หนิงหนิง เจียงเจินสาปแช่งเธอ”
