่ จู่ ๆ ก็ปิดลงดังปัง ทำเอาคนในห้องสะดุ้งตกใจ จี๋เซาบ่นว่า “อะไรกันเนี่ย เธออย่ามาทำให้คนตกใจได้ไหม!”
หนิงหนิงกวาดตามองพวกเขา แล้วพูดเสียงเรียบว่า “พวกคุณออกไปไม่ได้แล้ว”
จี๋เซากำลังจะโต้ตอบ แต่จู่ ๆ เธอก็กอดแขนตัวเอง
หนาว มันหนาวเหลือเกิน
หนาวกว่าตอนอยู่ในห้องรับแขกหลายเท่า เป็นความหนาวที่เยือกเย็นไปถึงกระดูก
ภายในห้องไม่มีการคาดเดาใด ๆ อุณหภูมิลดลงอย่างกะทันหัน
หนาวจนฟันกระทบกัน ยืนแทบไม่อยู่
แค่นั้นยังไม่พอ กำไลหยกบนข้อมือของจี๋เซาก็ส่งเสียงดัง แกร๊ก แล้วปริแตกออก
กำไลหยกหล่นกระทบพื้นเสียงดัง เคร้ง กำไลสีขาวกลับกลายเป็นสีดำสนิท
ไม่ใช่แค่เธอคนเดียว
หยกของเจียงเจินก็แตกร้าวเช่นกัน
ไม่มีใครเอ่ยปากพูด
เสียงแตกร้าวดังขึ้นในห้องอย่างต่อเนื่อง
เครื่องรางราคาแพงเหล่านั้น ไม่สามารถต้านทานได้แม้แต่นาทีเดียว
จี๋เสี่ยวเสี่ยวรู้สึกเพียงว่าตนเองกำลังจะหนาวจนสลบไป ร่างกายแข็งทื่อไปหมด
เธอรู้สึกเสียใจมากที่มาร่วมวงวุ่นวายกับเรื่องนี้
เมื่อมองไปที่จี๋ซาง เขาดูจะทนได้ดีกว่าจี๋เสี่ยวเสี่ยวเพียงเล็กน้อย เด็กหนุ่มร่างสูงร้อยแปดสิบเซนติเมตรคนนั้นเอาแต่ตัวสั่นงันงก หนาวจนขยับตัวไม่ได้
สัญญาณในห้องไลฟ์สดเริ่มขาด ๆ หาย ๆ นาน ๆ ครั้งถึงจะมองเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดของทุกคนในห้อง
ถึงแม้พวกเขาจะไม่พูดอะไร แต่ผู้ชมก็รู้ว่าพวกเขาเจอปัญหาใหญ่เข้าให้แล้ว
แม้จะอยู่อีกฟากของหน้าจอ ก็สัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวอันยิ่งใ
