็ร้อนใจ ลุกขึ้นยืน “เจียงฉือซิง นายคิดจะทำอะไรน่ะ?”
วาเซียรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “น้องชายคนนี้ของเธอ ปฏิกิริยาเร็วพอตัวเลยนะ”
หนิงหนิงแสดงสีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น “หนิงเหนียน ปล่อยเขา”
หนิงเหนียนปล่อยเจียงฉือซิงอย่างไม่พอใจนัก เจียงฉือซิงเลิกคิ้วใส่หนิงเหนียนอย่างผู้ชนะ
เจียงเจินวิ่งเข้ามาจัดคอเสื้อให้เจียงฉือซิง “ทำไมนายถึงได้ใจร้อนแบบนี้ล่ะ!”
เจียงฉือซิงยิ้มยั่วยุใส่หนิงหนิงอีกครั้ง
หนิงหนิงอุ้มวาเซียขึ้นมาแล้วตบ ๆ เบาะตรงกลาง “หนิงเหนียน มานั่งตรงนี้สิ”
หนิงเหนียนอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วเดินมานั่งอย่างว่าง่าย
เจียงฉือซิงแค่นเสียงหึ! “ช่างเป็นคนที่ชอบเลียนแบบคนอื่นจริง ๆ”
หนิงหนิงกำชับหนิงเหนียนว่า “เขาเป็นคนที่แม้กระทั่งวิญญาณก็แปดเปื้อนไปด้วยไอแห่งความตาย อย่าไปเข้าใกล้เขามากนักนะ เดี๋ยวนายจะพลอยโชคร้ายไปด้วย”
มือของเจียงเจินที่กำลังจัดคอเสื้ออยู่ชะงักไป
เจียงฉือซิงหันมาถาม “เธอพูดว่าอะไรนะ?”
หนิงหนิงเองก็เริ่มหมดความอดทน เธอรำคาญเจียงฉือซิงจนจะตายอยู่แล้ว
“พูดว่าอะไรน่ะเหรอ ตัวคุณเองน่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่หรือไง?”
เจียงฉือซิงตาแดงก่ำ “เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไร?”
เจียงเจินตกใจกับท่าทางของเขาจนต้องถอยหลังไปหลายก้าว
“คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอ ทำไมคุณถึงได้โง่อย่างนี้?”
เว่ยฉือเริ่มปวดหัว “คุณหนูครับ ช่วยพูดให้น้อยลงหน่อยได้ไหม ขอร้อง”
เขาส่งสายตาให้กลุ่มคนที่นั่งดูเรื่องสนุกอยู่ พวกเข
