บทที่ 63 รับปากอะไรกับผีไปบ้าง?
สิ่งแรกที่เห็นก็ยังคงเป็นดอกกุหลาบสีแดงสดราวกับเปลวไฟที่กำลังบานสะพรั่งอยู่ในแจกันตรงหัวเตียง มันงดงามเจิดจ้าเป็นพิเศษ
เหมือนกับในห้องของเขา ดอกกุหลาบในแจกันที่หัวเตียงยังคงมีชีวิตชีวาแม้จะผ่านมานานแล้ว
ในห้องมีกลิ่นหอมของดอกกุหลาบเหมือนกับห้องของเขาที่จะได้กลิ่นหอมทันทีที่เปิดประตูเข้าไป
กลิ่นดอกกุหลาบยังติดตัวเขาด้วย ฉีอันถึงกับถามว่าเขาฉีดน้ำหอมมาหรือเปล่า
หนิงหนิงก็มีกลิ่นดอกกุหลาบติดตัวเหมือนกัน นอกจากนั้นแล้วห้องนี้ก็ดูสะอาดสะอ้านไม่มีอะไรอื่นเลย
ไม่เหมือนกับห้องของเด็กสาวคนอื่น ๆ ที่มักจะมีของตกแต่งน่ารัก ๆ หรือเครื่องสำอางวางอยู่
บนโต๊ะมีหนังสือวางอยู่เล่มหนึ่ง
ข้าง ๆ มีภาพผีเสื้อที่หนิงหนิงพูดถึงอยู่
หนิงหนิงรอไม่กี่นาที หนิงเหนียนก็เดินลงมา เขาเดินฝ่าฝูงชนไปตรงหน้าหนิงหนิงแล้วยื่นภาพผีเสื้อที่ถืออยู่ในมือให้เธอ
หนิงหนิงไม่รับแต่กลับพูดว่า “นั่งลงสิ”
หนิงเหนียนมองเธอ สลับกับมองที่นั่งว่างข้าง ๆ เธอก่อนจะทำท่าก้าวขา
หนิงหนิงห้ามเขาไว้ “อย่านั่งตรงนั้น นั่งตรงนี้”
เธอตบ ๆ โซฟาเดี่ยวอีกฝั่งหนึ่ง
หนิงเหนียนอุทานด้วยความตกใจ “เธอแน่ใจนะ?”
หนิงหนิงพยักหน้า “อื้ม เป็นอะไรไปเหรอ?”
หนิงเหนียนทำหน้าบึ้งตึงนั่งลงบนโซฟาเดี่ยว ทั้งโกรธทั้งน้อยใจ
แมวตัวเดียวอย่างวาเซียครองที่นั่งไปทั้งฝั่งในใจของหนิงหนิงแล้ว เขายังสำคัญไม่เท่าแมวตัวหนึ่งเลย
นาน่าที่เห็นเห
