ยว่างั้น?]
[ไม่ใช่ว่าหนิงหนิงรำคาญเสียงดังหรอกเหรอ? มาดูซิว่าใครมันไร้มารยาทขนาดนี้?]
หนิงหนิงคลี่ภาพแขวนในมือออก วิญญาณรีบชำเลืองมองอย่างรวดเร็ว
“นี่เป็นของคุณเหรอ?”
ผีตนนั้นพยักหน้า
“คุณชอบผีเสื้อมากเลยสินะ?”
เธอพยักหน้าอีกครั้ง
เธอก้มหน้ามองต่ำตลอดเวลา ผมยาวปรกปิดใบหน้า
เธอกำลังตัวสั่น เธอรู้สึกหวาดกลัวหนิงหนิงจากก้นบึ้งของหัวใจ เหมือนหนูที่เจอแมว
[???]
[เธอกำลังคุยกับใครกันน่ะ? ข้าง ๆ เธอก็ไม่มีใครนี่?]
[คงคุยกับวาเซียมั้ง วาเซียอยู่แถว ๆ เท้าเธอนั่นไง]
[ตกใจหมดเลย ฉันนึกว่า…]
[แต่ว่า วาเซียอยู่ข้างขาขวานะ แต่เธอมองไปทางซ้ายนี่]
[…]
[อย่าทำแบบนี้สิ ฉันกลัวนะ]
[อย่ากลัวเลย ถ้ามีผีจริงน้องชายซิงซิงจะไม่รู้ได้ไง คุณคิดว่าหยกที่อยู่บนตัวเขาเป็นของปลอมหรือไง]
[พูดแบบนี้ พวกคุณยังจำได้ไหมวันที่เริ่มออกอากาศ ของปลอมนั่นบอกว่าห้องของน้องชายซิงซิงมีบางอย่างอยู่ ขำตายเลย]
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ อยากจะตั้งตัวเป็นผู้เชี่ยวชาญ สุดท้ายก็โดนน้องชายซิงซิงตบหน้ากระจาย]
[น้องชายซิงซิง : ของบางอย่างที่ว่าอยู่ไหนล่ะ ฉันก็สบายดีนี่ กล้าก็เข้ามาสิ!]
[ฮ่า ๆ น้องชายซิงซิงยังมีชีวิตอยู่ดี ๆ นี่แสดงว่าของปลอมกำลังพูดเหลวไหล แล้วยังกล้ามาเล่นอะไรแบบนี้อีก]
[คงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังมีภาพลักษณ์แบบนี้อยู่ เลยมาเรียกร้องความสนใจอีกแล้ว]
[ถ้าของปลอมไม่มีอะไรจะทำแล้ว ก็ไม่ต้องมาทำอะไรหรอก จริง ๆ นะ ไม่มีใครอยากฟังเธอพูดจา
