นกลับห้องไปก่อน
ภาพแขวนผีเสื้อถูกวางไว้บนโต๊ะ
บนพื้นหลังสีดำสนิท มีผีเสื้อสีแดงเพลิงอยู่
พวกมันกางปีกออก เปลวไฟสีแดงพลิ้วไหวอยู่บนปีก ค่อยๆ ถูกเปลวเพลิงกลืนกิน
หนิงหนิงหยิบภาพแขวนนี้ขึ้นมา เปิดประตูมองออกไป ผีตนนั้นยังคงยืนอยู่ที่บันได เธอเดินเข้าไปหาโดยมีวาเซียเดินตามหลัง
ผีตนนั้นกำลังจะวิ่งหนีอีกแล้ว
วาเซีย “ห้ามขยับ”
ผีตนนั้นหยุดนิ่ง แข็งค้างอยู่กับที่
ชั้นล่างเจียงเจินกลับมาแล้ว
เธอถูกล้อมอยู่ตรงกลาง สวมชุดเดรสเจ้าหญิงหรูหราบนศีรษะสวมมงกุฎคริสตัล
บรรยากาศคึกคักวุ่นวาย
หนิงหนิงยืนอยู่ข้าง ๆ ผีตนนั้น ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่และมองลงไปด้านล่างด้วยกัน
ผู้ชมในห้องไลฟ์มองไม่เห็นผี เห็นเพียงหนิงหนิงที่ยืนอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยว พลางมองลงไปที่ชั้นล่าง แผ่นหลังของเธอดูอ้างว้างและน่าสงสารอย่างบอกไม่ถูก
บางคนรู้สึกสะใจ อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย
[ของปลอม เห็นแล้วใช่ไหม อิจฉาสินะ?]
[ดูสิ เห็นมงกุฎบนหัวของเจินเจินไหม? เจินเจินของพวกเราตอนนี้เป็นเจ้าหญิงน้อยที่ใคร ๆ ก็หลงรัก]
[ตั้งใจมายืนตรงนี้สินะ? กลัวคนอื่นจะมองไม่เห็นหรือไง]
[ไม่จริงใช่ไหม เธอจะมาร่วมงานเลี้ยงจริง ๆ เหรอ เชื่อคำพูดเชิญชวนปลอม ๆ นั่นจริงเหรอ?]
[คิดว่าเมื่อกี้เธอคงไม่ได้ยิน น้องชายซิงซิงรังเกียจเธอจะตาย]
[รีบไปให้พ้นเลย อย่ามายืนทำลายงานฉลองของเจินเจินอยู่ตรงนี้]
[วิลล่านี่เป็นของเจินเจินเหรอ หนิงหนิงแค่ยืนแป๊บเดียว จะไม่ให้ยืนเล
