ากห้องเลย
การที่ได้เห็นเธอในตอนนี้ ถือเป็นเรื่องแปลก
หนิงหนิงพยักหน้าแล้วมองไปยังทางขึ้นบันได ตรงนั้นมีผีตนหนึ่งยืนอยู่ ร่างกายอาบไปด้วยเลือด
ผมยาวสยายถึงไหล่ ปลายผมมีเลือดหยดติ๋ง ๆ
ผีตนนั้นจ้องมองคนงานที่กำลังยุ่งวุ่นวายอยู่ตลอด มองดูคนงานเจาะผนัง ปลดภาพแขวนผีเสื้อลงมาจากผนัง เล็บของเธอก็ยาวขึ้นด้วยความโกรธ
ขณะที่ฟังเมิ่งซางและเว่ยฉือคุยกันอยู่ ผมของผีตนนั้นถึงกับลอยขึ้นด้วยความโมโห
ดูเหมือนผีตนนั้นจะเกลียดมากที่มีคนมาวุ่นวายกับวิลล่าหลังนี้
ผีตนนั้นมองตามสายตาของเว่ยฉือ และสบตากับหนิงหนิงพอดี
ลูกแก้วคริสตัลส่องแสงเรืองรองออกมา ผีตนนั้นตกใจและหายวับไป
เมิ่งซางก็เห็นหนิงหนิงเช่นกัน “เป็นคุณหนูหนิงนี่เอง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ ตอนนั้นผมเป็นคนส่งคุณออกจากคฤหาสน์ตระกูลเจียงด้วยตัวเอง ผมคิดว่าคงไม่ได้เจอกันอีก ไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่”
หนิงหนิงจำเขาไม่ได้ เธอพูดช้า ๆ ว่า “คุณเป็นใครคะ?”
เมิ่งซางคิดว่าเธอแกล้งทำเป็นจำไม่ได้เพราะถูกแกะแผลเก่า
“ผมคือเมิ่งซาง ผู้จัดการบ้านตระกูลเจียงครับ”
“ตอนที่ฉันอยู่บ้านตระกูลเจียง ฉันสนิทกับคุณเหรอ?”
คำถามนี้ของหนิงหนิงช่างแปลกประหลาด
เมิ่งซางตอบ “ทำไมคุณหนูหนิงถึงถามแบบนี้ล่ะครับ?”
หนิงหนิงพูดตามตรง “น้ำเสียงที่คุณพูดมา ทำให้รู้สึกเหมือนสนิทกับฉันมาก แต่คุณก็แค่ผู้จัดการบ้านไม่ใช่เหรอคะ?”
ผู้จัดการบ้านไม่ใช่เหรอที่มีหน้าที่จัดการเรื่องความเป็นอยู่ข
