บทที่ 53 พวกเขาถูกแมวด่า
เว่ยฉือหิ้วถุงอาหารแมวใบใหญ่เข้ามา
“นี่อาหารแมว ผสมให้วาเซียกินนะ”
หนิงหนิงไม่มองถุงอาหารพูดอย่างเนิบนาบว่า “วาเซีย ได้ยินไหม ไม่ใช่ฉันไม่ให้นายกินนะ ต่อไปนายก็กินอาหารแมวนี่แหละ ไม่งั้นพวกลุงกับป้าจะโกรธเอา”
ได้ยินแล้ว!
ได้ยินอย่างชัดเจน!
หูทั้งสองข้างของวาเซียได้ยินแล้ว!
วาเซียกระโดดลงจากเก้าอี้ วิ่งไปที่หน้าเว่ยฉือแล้วดมกลิ่นถุงอาหารแมว
เว่ยฉือฉีกถุงออก หยิบอาหารแมวขึ้นมาหนึ่งกำมือแล้วยื่นให้วาเซียราวกับกำลังมอบของล้ำค่าให้
วาเซียเข้ามาดมกลิ่น
อ๊วก
กลิ่นมันแย่มากเลย
กินของอร่อย ๆ จนชิน แล้วจะให้มากินอะไรแบบนี้ได้ยังไงกัน!
เขาก็ไม่ใช่แมวจริง ๆ สักหน่อย!
เว่ยฉือพูดว่า “กินไหม? อร่อยนะ”
[พอมีอาหารแมวก็วิ่งมาเลย ดูเหมือนจะชอบมากทีเดียว]
[ต่อไปก็กินอาหารแมวไปเถอะ ถ้าของปลอมเสียดายเงินจนไม่อยากซื้ออาหารให้แมว พวกเราก็ระดมทุนกันได้นะ ไม่ควรปล่อยให้แมวต้องทรมานใช่ไหมล่ะ?]
[ฉันเห็นด้วย ฉันยินดีร่วมบริจาคเงิน!]
วาเซียค่อย ๆ ยกอุ้งเท้าขึ้น
เพียะ!
มันตวัดอุ้งเท้าแล้วปัดมือของเว่ยฉือทิ้ง
อาหารแมวหล่นกระจายเกลื่อนพื้น
[…]
[…]
ฝ่ามือของเว่ยฉือแดงเป็นปื้น รู้สึกเจ็บอยู่เหมือนกัน
วาเซียมองเขาแล้วร้อง เมี๊ยว! เมี๊ยว! เมี๊ยว! เมี๊ยว! เมี๊ยว!
เว่ยฉือ…??…
ทำไมถึงรู้สึกว่าแมวตัวนี้กำลังด่าเขาอยู่นะ
หลังจากที่วาเซียด่าเว่ยฉือจบ มันก็กระโดดไปบนถุงอาหารแมวแล้วเหยียบ! เหยียบ! เหย
