ียบอย่างแรง!
ขณะที่เหยียบก็พึมพำด่าไปด้วย หนวดของมันตั้งชันขึ้นมาด้วยความโกรธ
เมี๊ยว! เมี๊ยว! เมี๊ยว!
รีบเอาไปให้พ้น!
[…]
[…มันชอบมากเลยสินะ?]
[แมวตัวนี้ไม่ใช่แมวที่กลายเป็นปีศาจจริง ๆ เหรอ? ฉันไม่เชื่อว่ามันจะเป็นแค่แมวธรรมดา!]
[คนที่เมื่อกี้มองแวบเดียวก็รู้ว่าแมวชอบน่ะ ออกมาแปลหน่อยสิ หายเงียบไปไหนแล้วล่ะ?]
เว่ยฉือยื่นมือออกไป “อย่าโกรธเลยนะ เดี๋ยวฉันเอามันไปเก็บ ไม่ต้องกิน ไม่ต้องกินอาหารนี่แล้ว ตกลงไหม?”
วาเซียหยุดร้องเมี๊ยวแล้วกระโดดลงมา ใช้อุ้งเท้าแตะที่ถุงแล้วดันเบา ๆ
เว่ยฉือรีบยกถุงขึ้นมาทันที
[พวกที่เพิ่งจะร่วมระดมทุนซื้ออาหารแมว หวังว่าพวกคุณจะรักษาสัญญานะ ร่วมระดมทุนต่อไป ผู้ชมคนอื่น ๆ ที่กำลังดูรายการจะคอยจับตาดูพวกคุณ]
[ใช่ ฉันจะคอยจับตาดูพวกคุณ]
[โอ้แม่เจ้า ฮ่า ๆ ๆ ๆ ฉันเห็นสีหน้ารังเกียจจากแมวตัวนี้ชัดเจนเลย]
[ใช่เลย เห็นได้ชัดว่านายท่านวาเซียไม่อยากกินจริง ๆ]
ข้างโต๊ะอาหารมีตู้วางของอยู่ตัวหนึ่ง กล้องถ่ายทอดสดก็วางอยู่บนตู้นั้น
วาเซียชำเลืองมองแวบหนึ่ง แล้วกระโดดขึ้นไปบนตู้อย่างคล่องแคล่วเดินไปที่ข้างกล้อง มันนั่งยอง ๆ แล้วใช้จมูกดมดมกล้อง
ผู้ชมในห้องไลฟ์สดเห็นคางสีดำกับขนฟู ๆ ของวาเซียที่ขยายเต็มจอในทันที
[โอ๊ย ๆ ๆ มาอีกแล้ว แมวน้อยน่ารัก มาให้ป้าหอมหน่อยสิ~]
[อย่าเข้ามาใกล้ขนาดนั้น ป้าเขินนะ!]
วาเซียทำท่าหมอบตัวลง ดวงตาสีเขียวจ้องมองกล้องไม่วางตาไม่ขยับเขยื้อนแม้แ
