ว นายกินคนเดียวเถอะ”
ความรู้สึกของเธอที่มีต่ออาหารแย่มากจริง ๆ เธอไม่อยากกินเลย
โกหก!
มือของหนิงเหนียนบีบขอบโต๊ะแน่น
หนิงหนิงก็ยังคงเดินจากไป
ไมโครเวฟส่งเสียงดังติ๊ง
หนิงเหนียนนำอาหารที่อุ่นร้อนแล้วมาวางบนโต๊ะ
หมูชุบแป้งทอดราดซอสเปรี้ยวหวานหนึ่งจาน รากบัวผัดเผ็ดเปรี้ยวหนึ่งจาน และไข่เจียวมะเขือเทศหนึ่งจาน
หนิงเหนียนต้มบะหมี่เพิ่มอีกชาม แล้วนั่งลงที่ริมโต๊ะคนเดียว
ไอร้อนลอยออกมาจากอาหาร เขานั่งอยู่คนเดียว ค่อย ๆ กินอาหารพวกนั้นจนหมดทีละคำ ๆ
ฉีอันมองดูการถ่ายทอดสด ก็อดถอนหายใจไม่ได้ เขารู้สึกสะเทือนใจจริง ๆ
หนิงหนิงเคยพูดในรายการว่า เธอชอบรสเปรี้ยวหวาน
หนิงเหนียนกินเสร็จแล้วเก็บล้างจานเรียบร้อยก็กลับห้องไป
กลิ่นหอมน่าน้ำลายสอหายไปเสียที
น้ำลายของวาเซียก็หยุดไหลแล้ว
หนิงหนิงถือหนังสือนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง “ฉันบอกแล้วไงว่า ถ้านายอยากกินก็ไปขอหนิงเหนียนสิ เขาน่าจะให้นายนะ”
วาเซียพูดอย่างหนักแน่น “ฉันก็บอกไปแล้วว่าไม่อยากกิน”
หนิงหนิงพูดอย่างขอไปที “ก็ได้ ถ้านายไม่อยากกิน”
วาเซียถาม “เธอกำลังอ่านหนังสืออีกแล้วเหรอ?”
มันกระโดดขึ้นไปบนตักของหนิงหนิง แล้วทิ้งตัวลงนอนตรงหน้าหนังสือจ้องมองหนังสือด้วยความสนใจ
ผู้ชมในห้องไลฟ์ของหนิงหนิงต่างส่งเสียงร้องด้วยความตื่นเต้นอีกครั้ง
วันเดียวสั้น ๆ แค่นี้ พวกเขาได้เห็นภาพมหัศจรรย์มากมายเหลือเกิน
การได้เห็นแมวอ่านหนังสือเป็น ก็ยังรู้สึกว่าเป็นเรื่องน่าอั
