ม่เจอเลย]
[ชุดนอนตัวนี้ดูเหมือนงานแฮนด์เมดเลย ไม่แน่ใจนะ ขอดูอีกหน่อย]
[อ้าว??? นอนไปแล้วเหรอ?]
[ป่านนี้แล้วเหรอ เพิ่งจะเริ่มนอนเนี่ยนะ?]
[จริง ๆ แล้วไม่กินข้าวแล้วเหรอ?]
[เก่งมาก กล้าไปเถียงกับเจียงฉือซิงเลยสินะ เขาไม่เรียกก็จะไม่กินจริง ๆ เหรอ…]
[แล้วมีใครจะบอกฉันหน่อยไหม! พวกคุณรู้ได้ยังไงว่าหนิงหนิงไม่ยอมกินข้าวเพราะงอนเจียงฉือซิง?]
หนิงหนิงนอนอยู่บนเตียงแล้ว วาเซียก็นอนขดอยู่ข้างหมอนของเธอ
ทั้งคนและแมวต่างหลับไปอย่างรวดเร็ว
หนิงหนิงนอนหลับอย่างว่าง่าย เธอห่มผ้าห่มโดยมีเพียงใบหน้าเล็ก ๆ โผล่ออกมา ลมหายใจของเธอแผ่วเบาขนตายาวสั่นไหวเบา ๆ ดูเหมือนว่าเธอจะนอนไม่ค่อยสบายนัก
ผู้ชมที่กำลังดูอยู่ที่หน้าจอ ต่างพากันพิมพ์ช้าลง
พวกเขากลัวว่า ถ้าเคลื่อนไหวแรงเกินไปจะทำให้เธอตื่น
[เหมือนเจ้าหญิงนิทราเลย]
[ใบหน้านี้ สวยสมบูรณ์แบบจริง ๆ]
[ฉันนึกขึ้นได้อย่างหนึ่ง เธอยังไม่ได้ล้างเครื่องสำอางใช่ไหม]
[แค่งีบกลางวันเอง ไม่จำเป็นต้องล้างเครื่องสำอางหรอก]
วาเซียนอนไม่อยู่นิ่ง
มันกลิ้งตกจากหมอนลงมาทับบนไหล่ของหนิงหนิง
หนิงหนิงรู้สึกอึดอัดที่โดนทับ เลยขยับตัวเลื่อนออกไปด้านข้างเล็กน้อย
เมื่อพื้นที่กว้างขึ้นวาเซียก็ยิ่งกลิ้งไปมาอย่างสนุกสนาน
บนเตียงมันขยับไปมา ขยับไปมา พยายามดันหนิงหนิงให้ไปอยู่ริมขอบเตียง
ผู้ชมทั้งหลายต่างหัวเราะขบขัน
[วันนี้ฉันจะดูให้รู้ไปเลยว่าสุดท้ายแล้วใครจะเป็นผู้ชนะ ระหว่างคนกั
