ดับด้วยลูกไม้ปักลายดอกกุหลาบ
ดูเหมือนว่าเสื้อผ้าของหนิงหนิงจะมีลูกไม้เป็นองค์ประกอบอยู่เยอะ
เว่ยฉือรู้สึกว่าการแต่งตัวของเธอ ดูคล้ายกับชุดนอนของชนชั้นสูงในหนังยุโรปที่เคยดู
“คุณหนิงหนิง นี่คุณ…?”
หนิงหนิงพูดเสียงเรียบ “นอนค่ะ”
เว่ยฉือพลันเข้าใจ “อ๋อ…นอนกลางวันนี่เอง”
ตามกฎระเบียบของรายการ ช่วงเวลานอนสามารถปิดกล้องได้
แต่กฎระเบียบนี้มีช่วงเวลาที่กำหนดไว้ชัดเจน คือช่วงพักกลางวันระหว่างบ่ายโมงถึงบ่ายสองโมงเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง และช่วงกลางคืนตั้งแต่ห้าทุ่มถึงหกโมงเช้า ช่วงเวลานี้พวกเขาสามารถปิดกล้องในห้องได้
เว่ยฉือรู้สึกลำบากใจ “แต่ว่าเลยเวลาที่กำหนดมาแล้วนะครับ…”
เจียงเจินกำลังอ่านบทละคร จี๋เสี่ยวเสี่ยวกำลังอ่านหนังสือเฉพาะทาง
จี๋ซางและเจียงฉือซิงกำลังเล่นเกม
หนิงหนิงถ้าไม่นอน เธอก็ไม่มีอะไรให้ทำแล้วก็ไม่มีใครอยากเล่นด้วย ดูเหมือนจะไม่มีอะไรให้ทำจริง ๆ
มองดูแบบนี้ ก็ดูน่าสงสารอยู่เหมือนกัน
หนิงหนิงอธิบาย “ฉันไม่ได้จะพักกลางวันค่ะ แต่ฉันจะนอนเลย”
เว่ยฉือ “?”
มันไม่เหมือนกันตรงไหน?
“ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะเปิดกล้องเอง”
“เดี๋ยวก่อน คุณไม่กินข้าวเหรอ?”
หนิงหนิงปิดประตูไปแล้ว
เธอเปิดกล้องอีกครั้ง
[เอ๊ะ กินเร็วจังเลยนะ?]
[ไม่ใช่สิ ทำไมใส่ชุดนอนล่ะ]
[ชุดนอนสวยจังเลย ขอลิงก์ร้านหน่อย]
[เหมือนชุดนอนของคุณหนูหรือดัชเชสในหนังเลย]
[ลองไปค้นหาในร้านค้าออนไลน์ดูสิ น่าจะไม่แพงนะ]
[ฉันลองค้นหาแล้ว…แต่หาไ
