ยู่ มือถือมีดหั่นมะเขือเทศ ส่วนคนอื่นอีกสามคนยืนช่วยเธออยู่
จี๋เสี่ยวเสี่ยวตาไวเห็นเขาเข้าจึงเอ่ยว่า “หนิงเหนียน เดี๋ยวกินข้าวเที่ยงด้วยกันนะ ถึงยังไงก็วันแรก พวกเราฉลองกันหน่อย”
หนิงเหนียนตอบว่า “ไม่ต้องหรอก ฉันจะไปบริษัท”
เขาเลี้ยวเข้าไปในทางเดินหน้าบ้านแล้วหายไป
เจียงเจินพูดว่า “เขาดูเหมือนอารมณ์ไม่ค่อยดีนะ”
เจียงฉือซิงกลอกตาไปมา “ช่างเขาเถอะ”
หนิงเหนียนไม่อยู่ เขารู้สึกสบายใจขึ้นมาก
ความเป็นศัตรูที่หนิงเหนียนมีต่อเขา คนอื่นอาจไม่รู้สึกแต่เขารับรู้ได้อย่างชัดเจน
ตั้งแต่ก้าวเข้าประตูมาเขาก็ไม่ได้ปิดบังอะไร
แต่มันจะมีประโยชน์อะไร ถึงจะเกลียดเขาแค่ไหน
เจียงเจินตอนนี้ก็เป็นพี่สาวของเขาแล้ว
คนอื่น ๆ ไม่ได้สนใจอะไร มีแค่จี๋เสี่ยวเสี่ยวที่รู้สึกเศร้าใจอยู่บ้าง
การที่มีคนนั่งรวมกันมาก ๆ ถึงจะครึกครื้นสนุกสนาน
หนิงหนิงจัดห้องเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอยืนอยู่หน้าหน้าต่าง
ในสวนด้านล่างมีต้นดอกไห่ถังต้นหนึ่ง มันสูงมากกิ่งก้านยื่นเข้ามาในหน้าต่าง ที่ปลายกิ่งมีดอกตูมเล็ก ๆ
ดอกไม้ยังไม่บาน
วาเซียนั่งยอง ๆ อยู่บนขอบหน้าต่าง มันอ้าปากกัดตูมดอกไม้
หนิงหนิงดึงปากมันกลับมา
ผู้ชมรู้สึกหงุดหงิดที่ต้องรอ พวกเขารอให้หนิงหนิงลงไปข้างล่างเพื่อทำอาหารกับคนทั้งสี่ มันต้องเป็นฉากวุ่นวายที่น่าตื่นเต้นแน่นอน
แต่รอแล้วรอเล่า หนิงหนิงก็ยังยืนอยู่ที่หน้าหน้าต่างเกือบยี่สิบนาทีแล้ว
ยังดีที่แมวดำตัวน้อยยังขยับตัวอยู่
