บบนี้ได้ แค่เวลาไม่นานก็ปิดบังความคิดไว้ไม่อยู่แล้ว น่าขยะแขยงจริง ๆ]
[แถมยังต่อหน้าองค์ชายอีก นี่มันการฆ่าคนด้วยคำพูดชัด ๆ]
…
เจียงฉือซิงเอ่ยอย่างเยาะเย้ย “แค่ไม่ได้เจอกันไม่นาน เธอก็กลายเป็นปรมาจารย์ด้านศาสตร์ลี้ลับไปแล้วเหรอ”
เขาพาเจียงเจินเดินจากไป
“พี่ เดี๋ยวผมอยู่ห้องที่ติดกับบันไดเอง พี่อยู่ห้องด้านในนะ”
เขาเสียงพูดดังขึ้น เพื่อตั้งใจให้หนิงหนิงได้ยิน
หนิงหนิง ?
เธอหันกลับไปหยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นมา หนิงเหนียนก็แย่งไปจากมือของเธอทันที
ท่าทางตอนที่เขายกกระเป๋าขึ้นชะงักไปเล็กน้อย
หนิงหนิง “ไม่ต้องหรอก มันหนัก”
หนิงเหนียนไม่สนใจเธอ ถือกระเป๋าเดินทางเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
หนิงหนิงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
โกรธแล้วสินะ
จิตใจของมนุษย์นี่ช่างเดาได้ยากจริง ๆ
เมื่อขึ้นมาถึงชั้นบน หนิงเหนียนวางกระเป๋าเดินทางไว้กลางห้อง
“นายจะเอาห้องไหน?” หนิงหนิงถาม
หนิงเหนียนก้มหน้ามองพื้น เท้าค่อย ๆ เตะพื้นเบา ๆ ไม่พูดอะไร
“ฉันอยู่ห้องด้านในแล้วกัน” หนิงหนิงบอก
เธอหยิบกระเป๋าเดินทางของตัวเองขึ้นมา วาเซียก็เดินตามหลังเธอไป
ประตูห้องด้านในปิดลง
หนิงเหนียนยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นสักครู่ ก่อนจะหิ้วกระเป๋าเดินทางเข้าไปในห้อง
หลังจากผ่านไปสักพัก เขาจัดการห้องเรียบร้อยแล้วเดินออกมา
ที่ห้องนั่งเล่นและห้องครัวชั้นล่าง ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้ายกเว้นหนิงหนิง
พวกเขารวมตัวกันอยู่ในห้องครัว
จี๋เสี่ยวเสี่ยวสวมผ้ากันเปื้อนอ
