ะไร
ผ่านไปครู่หนึ่ง
“ถ้าเธอชอบคฤหาสน์หลังนั้น ฉันซื้อให้เธอก็ได้นะ” หนิงเหนียนพูด
แม้ว่าเขาจะไม่มีเงินมากขนาดนั้น แต่ถ้าไปรับงานแสดงและเก็บเงินสักพักก็น่าจะพอได้
“ไม่ต้องซื้อให้ฉันหรอก ฉันมีบ้านอยู่แล้ว” หนิงหนิงส่ายหน้า
เจียงฉือซิงถามแกล้ง ๆ ถามว่า “เธอหมายถึงคฤหาสน์กุหลาบใช่ไหม?”
หนิงหนิงเข้าใจแล้ว “ถ้าคุณหมายถึงคฤหาสน์ที่อยู่ที่เขาหลานซาน ก็ใช่แล้วล่ะ”
เจียงฉือซิงหัวเราะชอบใจ
เขารู้ว่าบัตรเครดิตของหนิงหนิงถูกระงับไปแล้ว เธอคงไม่มีเงินซื้อคฤหาสน์หลังใหญ่แบบนั้นหรอก
หนิงหนิงจับตัววาเซียที่กำลังจะพุ่งเข้าไปกัดเจียงฉือซิงเอาไว้ แล้วพูดว่า “ฉันรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น”
สำหรับเธอแล้ว บ้าน แอปเปิ้ลลูกหนึ่งหรือดอกกุหลาบดอกหนึ่ง ล้วนเหมือนกันหมดไม่มีความแตกต่าง
เธอไม่ได้ตระหนักในทันทีว่าพวกเขากำลังเยาะเย้ยเธอ
พวกเขากล้าเยาะเย้ยเธอ เพียงเพราะเรื่องบ้านหลังหนึ่ง
หนิงหนิงมองที่จี๋ซางพูดอย่างจริงจัง “คฤหาสน์กุหลาบไม่ได้ให้เช่าแก่บุคคลภายนอก”
จี๋ซางหลบสายตาของเธอ
หนิงหนิงมองไปที่เจียงเจินและเจียงฉือซิงอีกครั้ง “คฤหาสน์กุหลาบไม่ได้เปิดขายให้บุคคลภายนอกด้วย”
“เธอเป็นคนตัดสินใจหรือไง?” เจียงฉือซิงถาม
หนิงหนิงพูดทีละคำอย่างชัดเจน “ใช่ ฉันเป็นคนตัดสินใจ เพราะคฤหาสน์กุหลาบเป็นของฉัน ไม่ว่าจะให้เช่าหรือไม่ จะขายหรือไม่ฉันเป็นคนตัดสินใจทั้งหมด”
เจียงฉือซิงอยากจะหัวเราะ
โทรศัพท์มือถือของหนิงหนิงดังขึ้น
