มือถือ ไม่มองพวกเขาเช่นกัน
เพียงแต่ว่าแม้เขาจะดูเงียบ ๆ แต่รัศมีความโดดเด่นกลับแรงกล้ามาก
คนหน้าตาดีมักจะมีเสน่ห์ดึงดูดติดตัวมาแต่กำเนิด และหนิงเหนียนก็เป็นคนที่หล่อเกินไป
จี๋เสี่ยวเสี่ยวใจลอยไปแล้ว แม้กำลังคุยกับคนอื่นอยู่แต่สายตาก็มักจะเหลือบมองหนิงเหนียนโดยไม่รู้ตัว
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หนิงหนิงก็มาถึง
เธอลงจากรถ แสงแดดค่อนข้างแสบตาเธอจึงกดหมวกลงเล็กน้อย ถึงค่อยรู้สึกดีขึ้น
ช่วงนี้ได้รับแสงจันทร์มากขึ้นร่างกายนี้ก็ดีขึ้นมาก
หลี่หลุนเปิดท้ายรถเพื่อหยิบกระเป๋าเดินทาง
มีแมวดำตัวหนึ่งนั่งอยู่บนกระเป๋า กำลังกะพริบตาสีเขียวมองเขา
“แมว… มันขึ้นรถมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”
วาเซียกระโดดลงจากรถ เดินไปที่ข้างเท้าของหนิงหนิงแล้วยืดเส้นยืดสาย
หนิงหนิงไม่รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่ที่เธอช่วยวาเซียเอาไว้เขาก็ไม่เคยห่างจากเธอเกินหนึ่งวัน โดยเฉพาะครั้งนี้ที่ต้องห่างกันถึงสามเดือน
วาเซียอาจจะทิ้งเธอไปเที่ยวเล่นได้ แต่ทนไม่ได้ที่เธอจะทิ้งเขา แม้จะไม่ใช่การทิ้งจริง ๆ ก็ตาม
หนิงหนิงก้มตัวลงจะอุ้มวาเซีย แต่เขากลับหลบหลีก
วาเซียยังคงโกรธเธออยู่
เจียงเจ๋อยี่พูดว่า “แมวตัวน้อยนี่ อารมณ์ร้อนใช้ได้เลยนะครับ”
หนิงหนิงถามว่า “ให้เขาอยู่ที่นี่ด้วยได้ไหม?”
วาเซียเงยหน้ามองเธอ
หลี่หลุนพูดอย่างลำบากใจว่า “เรื่องนี้ต้องดูว่าแขกคนอื่น ๆ จะเห็นด้วยหรือเปล่า เพราะต่อไปต้องอยู่ด้วยกัน บางคนก็ไม่ชอบสัตว์”
หนิงหนิง
