หนิงเหนียนเปิดประตู ทีมงานถือกล้องวิดีโอเดินตามเข้าไป
พอเข้าไปในห้อง ทุกคนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
“ห้องใหม่เหรอครับ?”
“ไม่ใช่หรอก แค่ไม่ค่อยได้อยู่เท่าไหร่” หนิงเหนียนตอบ
“ในเมื่อมาถึงแล้ว ผู้ชมก็ต้องอยากดูแน่ ๆ!”
ห้องนั่งเล่นดูโล่ง ๆ มีเพียงเฟอร์นิเจอร์พื้นฐานเท่านั้น
โซฟาสีเทา ผ้าม่านสีเทา ทุกอย่างเป็นสีเทา เมื่อรวมกับผนังสีขาวทำให้ไม่มีความรู้สึกอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย
ไม่มีของตกแต่งใด ๆ เลย แม้แต่ของประดับสักชิ้นก็ไม่มี
จริง ๆ แล้วก็ไม่มีอะไรน่าดูเลย
[ถ้าไม่บอก ฉันก็นึกว่าเป็นห้องตัวอย่างที่ตกแต่งแบบเรียบง่ายซะอีก]
[ไม่ใช่แค่เช่าห้องมาชั่วคราวเพื่อหลอกคนดูหรอกเหรอ ทำตัวเรื่องมากจังคนอื่นเขายังยอมให้ถ่ายที่บ้านได้เลย แต่เขาคนเดียวที่ไม่ยอม]
[เรื่องนี้คุณไม่ควรวิจารณ์เขาแบบนั้นนะ นี่เป็นอพาร์ตเมนต์หรูหลังแรกที่หนิงเหนียนซื้อหลังจากที่เขาเริ่มมีรายได้ ตอนที่ซื้อก็โดนช่างภาพปาปารัสซี่แอบถ่ายแล้วเปิดเผยออกมาด้วย]
[โชคดีที่ที่นี่ต้องใช้คีย์การ์ดถึงจะขึ้นไปได้ และระบบรักษาความปลอดภัยก็เข้มงวดไม่งั้นไม่กล้าคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น]
[เพราะโดนแฉที่อยู่ออกมา เลยไม่กล้ามาอยู่หรือเปล่า ดูเงียบเหงาจัง]
[อาจจะใช่มั้ง]
หนิงเหนียนก็ขึ้นรถไปแล้ว ตอนนี้เหลือแค่หนิงหนิงคนเดียว
ทีมงานที่มารับหนิงหนิงขับรถตามที่อยู่ที่ถังถังให้มา ตอนนี้มาถึงเชิงเขาหลานซานแล้ว รถยังคงมุ่งหน้าขึ้นไปบนภูเขา
ผู้ชมเริ่มทนไม่ไหว
[ข
