บทที่ 27 องค์ชายหนิงเหนียน
เจียงเจินเดินนำหน้า เธอสวมชุดกระโปรงสีเหลืองความสดใสของวัยสาวเปล่งประกายจนปิดบังไม่อยู่
เจียงฉือซิงเดินตามหลัง ในมือหิ้วกระเป๋าเดินทางสองใบอย่างไม่ปริปากบ่น
โชคดีที่เขาตัวสูงและหน้าตาดี ไม่อย่างนั้นเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงเอี๊ยมสีดำที่ใส่อยู่คงทำให้เขากลายเป็นเด็กส่งหนังสือพิมพ์ไปแล้ว
[ฮ่า ๆ ๆ สีหน้าของซิงซิงดูจนปัญญาจริง ๆ ก็ตามใจพี่สาวไปเถอะนะ]
[พอมาอยู่ด้วยกันแบบนี้ พี่น้องคู่นี้หน้าตาก็เหมือนกันนะ ทั้งคู่หน้าตาดีมาก ๆ เลย]
[เจียงเจินกับองค์ชายไม่เหมือนกันเลยสักนิด ที่แท้ก็ไม่ใช่พี่น้องแท้ ๆ นี่เอง]
[แต่หนิงเหนียนหล่อกว่าเจียงฉือซิงตั้งเยอะนะ เห็นพวกแอนตี้เคยด่าหน้าตาของหนิงเหนียนบ้างไหมล่ะ?]
[แฟนคลับของหนิงเหนียนอย่ามาทำตัวน่ารำคาญ ไปให้พ้น ที่นี่ไม่ต้อนรับพวกคุณ]
[ฉันแค่พูดความจริง แค่นี้ก็เป็นแฟนคลับแล้วเหรอ?]
[ในเมื่อด่าฉันแล้วงั้นฉันจะพิมพ์ต่อ เจียงหนิงก็สวยนะแต่มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนตระกูลเจียง ส่วนเจียงเจินนี่ต่างกัน มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนตระกูลเจียงชัด ๆ ฮิ ๆ]
[ชุดกระโปรงของเจียงเจินเป็นชุดโอตกูตูร์คอลเลกชันฤดูใบไม้ผลิล่าสุดของแบรนด์ซีเลยนะ!]
[ชุดที่ฉือซิงใส่ก็เป็นของแบรนด์วี!]
[สุดยอดจริง ๆ ใส่ชุดโอตกูตูร์เป็นชุดลำลองซะงั้น…]
[แฟนคลับของคุณหนูตัวปลอมกับแฟนคลับขององค์ชายมาดูสิ ศิลปินของพวกคุณมีปัญญาใส่ชุดโอตกูตูร์คอลเลคชั่นล่าสุดแบบนี้
