ยลายดอกบัว
ชายที่เดินตามหลังมาสวมหมวกอยู่บนศีรษะ ปีกหมวกถูกกดต่ำลงมาปิดดวงตา เผยให้เห็นใบหน้าเพียงครึ่งเดียว
วาเซียที่นอนอยู่บนตักของหนิงหนิงลุกขึ้นนั่ง
“หนิงหนิง คนคนนี้…”
วาเซียจ้องมองชายที่สวมหมวกอย่างไม่วางตา
หนิงหนิงลูบหัววาเซียเบา ๆ
“ไม่ต้องกลัว ไม่เป็นไร”
คนคนนี้ มีกลิ่นอายของปีศาจติดตัวอยู่ คล้ายกับที่เคยเจอในโรงพยาบาลแต่ก็แตกต่างกันอยู่มาก
ดูเหมือนว่าเขาจะมีความบริสุทธิ์มากกว่า
คนคนนี้ เก่งมาก
“สวัสดีครับ ผมมาจากหน่วยสืบสวนพิเศษ” จี๋ไหลเซินยื่นบัตรตำรวจให้ดู
“อ้อ ที่โทรศัพท์ไปก็หมายความว่าอย่างนี้นี่เอง” เซี่ยลี่เฟินพูดอย่างเข้าใจแจ่มแจ้ง
“เจอปัญหาก็ต้องหาตำรวจสิ นี่มันเรื่องพื้นฐานเลยนะ” หนิงหนิงพูด
ครอบครัวตระกูลจินทั้งสามคนถึงกับชะงัก
รู้สึกเหมือนโดนเหน็บแนมเข้าให้
แต่ถ้าเป็นคดีทั่วไป การโทรหาตำรวจก็ไม่ผิดอะไร
แต่พวกสถานการณ์พิเศษแบบนี้ การไปหาหน่วยสืบสวนพิเศษไม่มีประโยชน์อะไรเลย
ใคร ๆ ก็พูดกันว่าหน่วยสืบสวนพิเศษเป็นแค่หน่วยงานที่มีแต่ภาพลักษณ์
ชาวเน็ตประเมินพวกเขาว่าความสามารถก็ไม่ได้มีมากมาย แต่สวัสดิการกลับสูงลิ่ว
แถมยังไม่รู้จักถ่อมตนอีก
เครื่องแบบของพวกเขาก็เปลี่ยนจากสไตล์เรียบง่ายของหน่วยงานราชการ มาเป็นแบบหรูหราฟู่ฟ่า ช่างฟุ่มเฟือยเสียจริง
ถึงจะด่าอย่างไร แต่ก็ไม่เคยมีใครด่าว่าพวกเขาขี้เหร่
พูดถึงเรื่องนี้ วันนี้เธอได้เห็นชุดเครื่องแบบใกล้ ๆ ต้องยอมรับว่าดูดีจริง
