บทที่ 18 เมล็ดพันธุ์งอกแล้ว
จินซุ่ยตกใจไม่น้อย เธอหันตัวกลับและพูดว่า “เบา ๆ สิตูตู อย่าส่งเสียงดัง”
ตูตูนอนราบอยู่ที่ขอบกระถางต้นไม้ ย่อตัวต่ำลงแยกเขี้ยวทำท่าเตรียมจู่โจม
ในกระถางที่เคยว่างเปล่า มีหน่อสีทองเล็ก ๆ งอกขึ้นมา
จินซุ่ยขยี้ตาของเธอแรง ๆ หนึ่งที
เธอวิ่งกลับไปอย่างรวดเร็ว แล้วรีบอุ้มตูตูเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน
ภายใต้แสงจันทร์หน่อต้นไม้สีทองสั่นไหวเล็กน้อย แล้วเติบโตสูงขึ้นในทันที
จินซุ่ยตะลึงงัน
เธอเห็นมันแล้ว!
หน่อต้นไม้ที่ดูดซับแสงจันทร์ได้อย่างเพียงพอ ทำให้มันเติบโตอย่างรวดเร็ว ในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีมันก็เติบโตกลายเป็นต้นไม้สูงประมาณห้าสิบเซนติเมตร เปล่งประกายสีทองระยิบระยับใต้แสงจันทร์ ช่างงดงามเหลือเกิน
กิ่งไม้เริ่มแตกยอดอ่อน ต้นไม้เล็ก ๆ กำลังจะเริ่มแตกกิ่งก้านสาขา
จินซุ่ยหยิกตัวเองเบา ๆ แล้วตะโกนเสียงดัง “พ่อคะ! แม่คะ! รีบออกมาดูเร็ว!”
ตูตูที่อยู่ในอ้อมกอดของจินซุ่ยก็ส่งเสียงเห่าไม่หยุด
จินเฉียนตัวและเซี่ยลี่เฟินรีบวิ่งออกมาจากในห้อง
“เกิดอะไรขึ้นลูก!”
จินซุ่ยโบกมือให้พวกเขาจากชั้นล่าง พลางชี้ไปที่ต้นไม้ในกระถาง
ทั้งห้องนั่งเล่น มีเพียงบริเวณหน้าหน้าต่างบานใหญ่ที่สว่างเป็นพิเศษราวกับแสงจันทร์ทั้งดวงสาดส่องลงมาที่นี่
แม้ไม่เปิดไฟก็สามารถมองเห็นต้นไม้สีทองที่ถูกแสงจันทร์โอบล้อม มีกิ่งก้านใหม่ค่อย ๆ งอกออกมาจากลำต้น
จินเฉียนตัวและเซี่ยลี่เฟิน พวกเขาทั้งสองตกตะลึงไปเลย
