ต้นไม้สีทองแตกกิ่งก้านและเติบโตไม่หยุด
ลำต้นค่อย ๆ แข็งแรงขึ้น กิ่งก้านผลิใบ ใบไม้สีทองเปล่งประกาย
แกร๊ก!
รากต้นไม้บีบกระถางแตกละเอียด
ต้นไม้ยังคงเติบโตต่อไป ค่อย ๆ กลายเป็นต้นไม้ใหญ่ที่มีกิ่งก้านใบดกสูงเสียดฟ้า
เสียงดังตุ้บเมื่อยอดไม้กระแทกเข้ากับหลังคา
ใบไม้สีทองทั้งต้นกระทบกันดังซู่ซ่า
จินซุ่ยรีบอุ้มสุนัขวิ่งขึ้นบันได ไปยืนรวมกับจินเฉียนตัวและเซียลี่เฟินที่กำลังงุนงง
ต้นไม้หยุดนิ่งแล้ว
จินซุ่ยคิดว่ามันจบแล้ว
เซี่ยลี่เฟินมีสายตาที่เฉียบแหลมจึงตะโกนออกมา “จะออกดอกแล้ว!”
ดอกตูมดอกหนึ่งผุดขึ้นมาจากกิ่งไม้
ในวินาทีที่ดอกไม้บาน มีเสียง ‘ติ๊ง’ ดังกังวานใสกระจ่างราวกับเสียงระฆัง
ดอกไม้บานแล้ว
มีกิ่งไม้กิ่งหนึ่งยื่นมาทางบันได ใกล้กับพวกเขามาก
จินซุ่ยมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเป็นดอกไม้เล็ก ๆ ที่มีกลีบดอกสีทอง
เสียงกระดิ่งนับไม่ถ้วนดังประสานกัน กริ๊ง ๆ ๆ ช่างไพเราะเสนาะหู
เสียงกระดิ่งดังอยู่เป็นเวลานาน จนกระทั่งดอกไม้ทั้งต้นบานสะพรั่ง
จินซุ่ยพลันนึกถึงบทกวีท่อนหนึ่งขึ้นมา
‘ดุจดั่งต้นท้อนับพันนับหมื่นต้นที่พลันเบ่งบาน’
ผ่านไปสักพัก เสียงดอกไม้บานก็หยุดลง
สมาชิกทั้งสามคนในตระกูลจินและสุนัขหนึ่งตัว ยืนอยู่บนบันไดตกตะลึงจนไม่สามารถเรียกสติกลับคืนมาได้เป็นเวลานาน
ท่ามกลางแสงจันทร์ ดอกไม้เต็มต้นส่องประกายระยิบระยับรากของมันเผยให้เห็นอยู่ภายนอก แต่กลับตั้งตรงตระหง่านครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหน้าต่
