างกระจกบานใหญ่ งดงามจนน่าตกตะลึง
จินเฉียนตัวกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ ก็ใช้เวลาพักใหญ่ “นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”
จินซุ่ยกลืนน้ำลาย “ก็เมล็ดพันธุ์ที่หนูบอกพ่อกับแม่ไงคะ ที่หนิงหนิงให้หนูมา”
จินเฉียนตัวใจกล้าขึ้นมาหน่อย จึงแตะกิ่งไม้ที่อยู่ใกล้ตัวเขาที่สุด
“ดูเหมือนจะเป็นดอกท้อนะ”
เขาออกแรงเล็กน้อย ดอกไม้ก็หลุดติดมือมา
ต้นไม้ส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง
เซี่ยลี่เฟินรู้สึกเสียดายจนแทบขาดใจจึงตีเขาทีหนึ่ง “คุณทำอะไรของคุณ อย่าทำอะไรลวก ๆ แบบนี้สิ”
จินเฉียนตัวถือดอกไม้ขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด แล้วก็ถึงกับงงงัน “นี่มัน ดูเหมือนจะเป็นทองคำนะ”
เซี่ยลี่เฟินหันไปมอง “อย่าพูดเรื่อยเปื่อยนะ”
จินเฉียนตัว “ไม่เชื่อก็ลองดูเองสิ”
เซี่ยลี่เฟินรับมาแล้วลองกัดดู ถึงกับอึ้ง “ดูเหมือนจะเป็นทองคำจริง ๆ ด้วย”
“ต้นไม้ต้นนี้คงไม่ได้เป็นทองคำทั้งต้นหรอกนะ?” จินซุ่ยถามพลางเดินไปที่ต้นไม้
สมาชิกทั้งสามคนในตระกูลจินยืนล้อมรอบต้นไม้มองดูรอบ ๆ แล้วค่อย ๆ หักกิ่งไม้ออกมาอย่างระมัดระวัง
ตอนที่หักออกมาก็เหมือนต้นไม้ทั่วไป ไม่มีแรงต้านใด ๆ
พอถือไว้ในมือมันกลับกลายเป็นทองคำที่หนักอึ้ง
ต้นไม้ทั้งต้นนี้ ล้วนเป็นทองคำทั้งหมด
ตระกูลจินยังคงงงงวยอยู่
จินซุ่ยรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง
ถ้าปลูกไว้ในสวน คงจะโตได้สูงกว่านี้
เซี่ยลี่เฟินเคาะหัวเธอเบา ๆ “เด็กน้อยคนนี้ ช่างโลภจริง ๆ”
“ต้นไม้ทองคำต้นนี้” จินเฉียนตัวแสดงท่าทางกางมือออก “อย่างน้อย
