ขอบคุณนะคะ” ถังถังกล่าว
เธอไม่รู้จักพวกเขา แต่เมื่อรู้ว่ามาเยี่ยมหนิงหนิงเธอก็รู้สึกดีใจ
หนิงหนิงกอดลูกแก้วคริสตัลไว้แล้วพูดว่า “ขอบคุณนะ งั้นพวกเราไปคฤหาสน์กุหลาบกันเลยเถอะ”
จินเฉียนตัวและเซี่ยลี่เฟินสบตากันแล้วตอบพร้อมกันว่า “ได้ ได้ งั้นไปกันเลยครับ”
หนิงหนิงเดินออกจากห้องผู้ป่วยก็เจอกับหลินเค่อพอดี
เธอยัดช่อกุหลาบใส่อ้อมอกของหนิงหนิง “ยินดีด้วยนะ ที่ได้ออกจากโรงพยาบาล”
หนิงหนิงสูดกลิ่นดอกกุหลาบ กลิ่นหอมสดชื่นเธอชอบดอกกุหลาบ
“ลาก่อน” หลินเค่อพูด
“ลาก่อน” หนิงหนิงตอบ
เมื่อยืนมองหนิงหนิงที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไป หลินเค่อรู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาทันที
เธอก้มหน้าลงมีแมวน้อยสีดำตัวหนึ่งอยู่ข้างเท้า มันถูไถขาของหลินเค่ออยู่
หัวใจของหลินเค่อกำลังจะละลาย
เธอจำได้ว่านี่คือแมวของหนิงหนิง
มันเป็นแมวดำที่เย็นชามาก ไม่ยอมให้ใครแตะต้องตัวเลย
แมวดำตัวนั้นส่งเสียงร้องใส่เธอสองสามครั้ง ก่อนจะหันหลังวิ่งจากไป
ลาก่อนนะ พยาบาลสาวน้อย
