์ หนิงหนิงได้ออกจากโรงพยาบาล
หนิงหนิงยืนอยู่ที่หน้าต่าง ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว
สองสามวันมานี้ ในโรงพยาบาลมีพวกวิญญาณเพิ่มขึ้นมานิดหน่อย
ถังถังถือกระเป๋าเดินทางพลางพูดว่า “ไปกันเถอะ”
เธอคิดเรื่องที่พักของหนิงหนิงจนปวดหัวไปหมดในช่วงสองสามวันนี้
สุดท้ายเธอตัดสินใจพาหนิงหนิงกลับไปที่บ้านของเธอก่อน
หนิงหนิง “รอแป๊บนึง”
ผ่านไปสักพักเธอก็พูดขึ้นมาอีกว่า
“มาแล้ว”
จินซุ่ยพาจินเฉียนตัวและเซี่ยลี่เฟินมาด้วย ทั้งสองคนถือถุงใหญ่น้อยมามากมาย
จินเฉียนตัวเป็นคนที่เป็นกันเองง่าย ๆ พอมาถึงก็รีบเข้าไปจับมือถังถังทันที
“สวัสดีครับ สวัสดีครับ”
ถังถังรู้สึกสงสัย เธอไม่รู้จักคนคนนี้เลย
วันนี้หนิงหนิงสวมชุดกระโปรงยาวสีดำ ชายกระโปรงปิดถึงข้อเท้า ผมยาวสยายบนไหล่แสงจันทร์พร่างพรายทอดลงบนร่างของเธอ ทำให้เธอดูราวกับเป็นเทพธิดาที่ไม่ใช่คนธรรมดา
จินเฉียนตัวก้าวเข้าไปจะจับมือทักทายแต่ก็ชะงักฝีเท้าไว้
เขายิ้มตาหยีพลางกล่าวว่า “คุณหนิงหนิงใช่ไหมครับ ผมชื่อจินเฉียนตัวเป็นพ่อของจินซุ่ย คุณเรียกผมว่าลุงจินก็ได้”
เซี่ยลี่เฟินชกเขาเบา ๆ “ลุงจินอะไรกัน อย่ามาทำเป็นสนิทสนมนักเลย เรียกเขาว่าคุณจินก็พอแล้วค่ะ”
เธอยื่นของที่ถือมาในมือให้ “คุณหนิงหนิงคะ นี่ของขวัญสำหรับคุณค่ะ ยินดีด้วยที่ได้ออกจากโรงพยาบาลนะคะ!”
วาเซียดมกลิ่นในถุง มันได้กลิ่นของอร่อย
“นี่คงเป็นวาเซียสินะ น่ารักจังเลย!” เซี่ยลี่เฟินพูด
“มา ๆ ให้ฉันถือเองค่ะ
