จียงเจินแต่ผู้ช่วยเป็นคนรับสาย บอกว่าเจียงเจินกำลังยุ่งอยู่
ต้องรอให้เจียงเจินโทรกลับมา
ทงฮวาจึงรออยู่ ส่วนเว่ยฉือก็โทรไปหาฉีอัน
เมื่อได้ยินชื่อของหนิงเหนียน ทงฮวาก็กำโทรศัพท์แน่น
หนิงหนิงมองเขาแวบหนึ่ง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ฉีอันก็พาหนิงเหนียนมา
พอเดินเข้าประตูมาก็เห็นทงฮวา
เกิดอะไรขึ้น
อะไรเนี่ย?
เขาขยิบตาให้หนิงเหนียน
หนิงเหนียนล้วงกระเป๋ากางเกง พลางมองตรง
ฉีอันเลิกคิ้วขึ้นมองไปที่หนิงเหนียน
เจ้าเด็กนี่ ทำเป็นเท่ตอนนี้ทำไม?
หนิงหนิงเงยหน้ามองหนิงเหนียน
เขาก้มหน้าลง สวมเสื้อแจ็คเก็ตเบสบอลลายขาวดำ ด้านล่างเป็นกางเกงขายาวสีขาวแบบลำลอง รูปร่างสูงโปร่งผอมบาง ผมสีดำสนิทดกหนา
ทั้งร่างถูกแสงแดดอาบไล้ ทาบทับด้วยขอบสีทองนุ่มนวล ต่างหูข้างซ้ายสะท้อนประกายแสงจ้า
หนิงเหนียนเงยหน้าขึ้นสบตากับหนิงหนิง
ดวงตาทั้งสองคู่ราวกับถอดแบบกันออกมา
ทั้งสองคนต่างตกตะลึงเล็กน้อย
หนิงเหนียนก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองคนเดินเข้ามา ฉีอันมองไปทางทงฮวาที่อยู่ด้านหลังแล้วพูดอย่างลำบากใจว่า “ผู้กำกับเว่ย แบบนี้มัน…”
ไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไหร่นะ?
รายการวาไรตี้พี่น้อง มีการออดิชั่นตำแหน่งน้องชายด้วยเหรอ?
เว่ยฉือไม่พูดอะไร เขาให้เกียรติทงฮวาเดินจากไปเอง
สีหน้าของทงฮวาเปลี่ยนไปมา เขารู้สึกอับอายขายหน้า
เจียงเจินยังไม่ได้โทรกลับมา
“ผู้หญิงบ้า ทั้งหมดนี่เป็นความผิดของเธอ!”
ทงฮวาโมโหจนหน้ามืด เขาระบายความโกรธทั้งหมดใส่หนิงหนิง
