าหนิงหนิงพยายามฆ่าตัวตาย และกำลังนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเพราะแบบนี้เองที่ทำให้เธอโทรหาหนิงหนิงไม่ติด
บริษัทปิดบังเรื่องนี้จากภายนอกอย่างมิดชิดมาตลอดหนึ่งเดือน
ถังถังรู้สึกว่าบริษัทบ้าไปแล้ว ให้เธอที่เป็นแค่ผู้ช่วยไปดูแลเรื่องเซ็นสัญญา เธอจะไปรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้กันเล่า!
นี่มันชัดเจนอยู่แล้วว่าบริษัทกำลังจะบอกหนิงหนิงว่าเธอถูกทอดทิ้งแล้ว
ถังถังโกรธจนแทบบ้า
เธอคืนโทรศัพท์มือถือที่นำมาให้หนิงหนิง
หนิงหนิงมองดูสิ่งของรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าชิ้นนี้ เธอรู้ว่ามันคือโทรศัพท์มือถือ
โทรศัพท์มือถือสามารถใช้พูดคุยกับคนที่อยู่ห่างไกลได้
ในโทรศัพท์มือถือ ยังมีหนังสือและเพลงมากมายสามารถฟังและอ่านได้ทุกเมื่อ
ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ
สิ่งของมากมายในยุคปัจจุบันล้วนน่าอัศจรรย์
ถังถังทำหน้าเครียด เล่าเรื่องที่ทางรายการให้หนิงหนิงไปเซ็นสัญญา เธอกลัวว่าหนิงหนิงซึ่งเพิ่งเริ่มรู้สึกดีขึ้นจะต้องกลับมาเจ็บปวดอีกครั้ง
หนิงหนิงจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือ เธอไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ
ถังถังชะงักไป เธอลืมไปว่าหนิงหนิงจำอะไรไม่ได้แล้ว
วาเซียโน้มตัวเข้ามาดูโทรศัพท์มือถือ
ดวงตาสีเขียวของมันสะท้อนอยู่บนหน้าจอสีดำ
“อันนี้ฉันเปิดเป็น”
มันเคยเห็นคนที่เดินบนถนนใช้อันนี้
อุ้งเท้าเหยียบอยู่บนหน้าจอครู่ใหญ่
อ้าว ทำไมไม่สว่างล่ะ
วาเซียเหยียบหน้าจออย่างหงุดหงิด
ถังถังเอามือประคองใบหน้าตัวเองไว้
แมวน้อยตัวนี้น่ารักจริง
