้งด่า
“แค่เสื้อผ้าของพี่สาวยังซักไม่สะอาด แล้วจะซักทำไมอีก แกมีประโยชน์อะไรบ้าง?”
เสื้อผ้ากระจัดกระจายเต็มพื้น เด็กชายตัวน้อยป้องกันศีรษะตัวเองพลางเก็บเสื้อผ้าไปด้วย
เด็กสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาปิดหูตัวเอง “น่ารำคาญจริง ไม่ได้ยินเสียงทีวีเลย!”
ฉากต่อไป
ในห้องเล็ก ๆ เตียงหนึ่งหลังแทบจะกินพื้นที่ทั้งห้อง เด็กชายตัวน้อยที่โตขึ้นกว่าเดิมนั่งอยู่บนพื้นตรงหน้ามีม้านั่งเล็ก ๆ เขากำลังทำการบ้าน
ประตูถูกผลักเปิดออกอย่างหยาบคาย ชายคนหนึ่งถามด้วยความไม่พอใจ “ทำไมยังไม่ทำกับข้าว?”
“นี่มันจะเที่ยงคืนแล้ว ถึงเวลานอนแล้ว”
“ฉันเพิ่งเล่นไพ่นกกระจอกกับแม่แกเสร็จ หิวแล้ว ไปทำอาหารมาให้หน่อย”
เด็กชายตัวน้อยกำดินสอแน่น “งานบ้านผมทำหมดแล้ว ดึกขนาดนี้แล้ว การบ้านผมยังทำไม่เสร็จ ผมไม่ทำหรอก ผมต้องทำการบ้านไม่งั้นพรุ่งนี้ครูจะดุเอา”
“แกกล้าขึ้นมาแล้วสินะ กล้าต่อต้านฉันแล้ว!”
“คุณไม่ใช่พ่อผมสักหน่อย!” เด็กชายตัวน้อยตะโกน
ชายคนนั้นจับคอเสื้อของเด็กชายตัวน้อยขึ้นมา ตบหน้าเขาอย่างแรงหลายครั้งจนมุมปากของเขามีเลือดซึม
“ยังจะกล้าพูดอีกไหม?”
ชายคนนั้นเตะเก้าอี้จนล้ม ทำให้สมุดการบ้านร่วงกระจายเกลื่อนพื้น
สุดท้าย เด็กชายตัวน้อยก็เดินกะเผลกไปทำอาหาร
ภาพต่อมาปรากฏขึ้น
เด็กชายตัวน้อยคนนั้นเติบโตเป็นเด็กหนุ่มแล้ว
