หลังหลบ
เจียงซูเหม่ยแสดงสีหน้าเจ็บปวด “ไอย์หนิงขอโทษนะ เธอเป็นเด็กดีแต่ฉันไม่ใช่ ฉันเห็นแก่ตัวมาก แต่ฉันก็ยังอยากจะบอกว่า ไม่ว่าเธอจะเคยเจออะไรมาก่อน ฉันหวังว่าต่อจากนี้เธอจะมีความสุขและสงบสุข”
“หนิงเหนียน ฉันได้เห็นเขาเติบโตขึ้นมา เขาเป็นเด็กดีเขาต้องการเธอและเธอก็ต้องการเขา”
เจียงซูเหม่ยกลายเป็นจุดแสงนับพันไหลเข้าไปในลูกแก้วคริสตัล
แสงสว่างกลุ่มใหญ่ลอยเข้ามาจากหน้าต่างเหมือนครั้งก่อน แต่คราวนี้สว่างและใหญ่กว่าเดิม จุดแสงทั้งหมดรวมตัวกันเข้าไปในลูกแก้วคริสตัล
วาเซียมีด้วยแม้แต่มอร์ต้าก็ยังได้ส่วนแบ่ง
มอร์ต้าอ้าปากกลืนกินกลุ่มแสงนั้น
“ลาก่อนนะ ไอย์หนิง ขอบคุณมากนะ”
เจียงชูเหมยหายตัวไป
ในลูกแก้วคริสตัล ปรากฏภาพบางอย่างขึ้นมา
นี่คือความทรงจำของเจียงชูเหมย
ในภาพนั้น เด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งยืนอยู่หน้าอ่างล้างจานในครัว กำลังล้างจานอย่างตั้งใจ
หลังจากล้างจานเสร็จ เขาก็เดินไปห้องน้ำอุ้มตะกร้าผ้าสกปรกที่สูงกว่าตัวเขาเอง
เดินผ่านห้องนั่งเล่น
ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟา กำลังดูทีวี
“จะทำอะไร?”
เด็กชายตัวน้อยตอบ “ผมจะเอาไปซักในเครื่องซักผ้าครับ”
“ซักผ้าก็ใช้มือซักสิ ทำไมต้องเปลืองน้ำด้วย”
เด็กสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ผู้ชายคนนั้นเบ้ปาก “พ่อคะ หนูไม่อยากให้เขาซัก เขาซักไม่สะอาด หมึกปากกาสีแดงบนกระโปรงของหนูก็ยังซักไม่ออกเลย”
ชายคนนั้นหยิบรองเท้าที่วางอยู่บนพื้น เดินเข้าไปตบเด็กชายตัวน้อยสองที
ทั้งตบ ทั
