ญาณของฉัน ไอย์หนิงฉันต้องการให้เธอไปหาหนิงเหนียน ให้ความห่วงใย ให้การปกป้อง ให้ความรัก ฉันต้องการให้เธอคอยดูแลเขาอย่าให้เขาได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อยจนกว่าเขาจะตาย”
วาเซียที่แกล้งหลับอยู่กระโดดผลุงขึ้นมา “เธอนี่มันผู้หญิงบ้า! นี่มันคำอธิษฐานบ้าบออะไรกัน”
ไม่มีใครอธิษฐานแบบนี้กันหรอก
หนิงหนิงก็ตกตะลึง ลูกแก้วคริสตัลในมือร้อนผ่าว
“สัญญาได้ถูกสร้างขึ้นแล้ว พระจันทร์จะคอยดูแลฉันและทำให้ความปรารถนาของคุณเป็นจริง”
แสงจันทร์ส่องสว่างมายังสองร่างที่อยู่หน้าหน้าต่าง
จี๋ไหลที่กำลังรออยู่ด้านนอกโรงพยาบาลพร้อมกับเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ เพื่อรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉิน เงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วอุทานออกมา
เขาพึมพำ “ทำไมพระจันทร์ถึงสว่างขึ้นมาทันทีแบบนี้นะ?”
ลู่จี้อันและคณะที่เพิ่งออกมาจากโรงพยาบาล ต่างก็เงยหน้ามองพระจันทร์เช่นกัน
ฉินเจิ้งหยางพูดว่า “จันทร์ดวงนี้ดูสว่างกว่าเมื่อกี้หรือเปล่า”
ลู่จีอันเหยียบลงบนก้นบุหรี่
มองเห็นได้ชัดเจน
ใครกันนะ ช่างไร้มารยาทเหลือเกิน
เขาเก็บก้นบุหรี่ขึ้นมาแล้วโยนทิ้งลงถังขยะ
“อาจารย์!”
จี๋ไหลมองเห็นชัดเจน
อาจารย์ของเขาและเหล่ารุ่นพี่คนอื่น ๆ ไม่มีใครขาดไปแม้แต่คนเดียว พวกเขาทั้งหมดกลับมาแล้ว
จี๋ไหลและเพื่อนหนุ่มอีกไม่กี่คนวิ่งเข้าไปหาด้วยความตื่นเต้น
ในห้องผู้ป่วย
ร่างของเจียงซูเหม่ยค่อย ๆ จางหายไป เธอยื่นมือออกไปอยากจะลูบศีรษะหนิงหนิง
ร่างกายตอบสนองโดยอัตโนมัติ หนิงหนิงถอย
