ส่วนคนที่อยู่ด้านหลังต่างเครียดจัด
ลู่เจียนซินเอนพิงไหล่ของลู่จีอัน ท้องเริ่มร้องจ๊อก ๆ
“พี่ครับ ผมหิวจัง”
ลู่จีอันยิ้มบาง “เดี๋ยวพี่พาไปกินข้าวนะ”
ลู่เจียนซินก้มหน้าลงพูดเสียงแผ่ว “นี่มันดึกแล้วนะ แม่คงไม่อนุญาตหรอก”
ลู่จีอันหัวเราะก่อนพูดว่า “เราแอบไปกันเถอะ”
เขายัดดอกทานตะวันใส่มือของลู่เจียนซิน จนทำให้ลู่เจียนซินหลุดขำออกมา
ลูกประคำบนข้อมือของลู่จีอันเปล่งแสงสลัวออกมา ก่อนจะหายวับไป
เขาพยักหน้าให้กับฉินเจิ้งหยางที่อยู่ในห้องพร้อมกับยิ้มให้
ฉินเจิ้งหยางทำท่าครุ่นคิดบางอย่าง
เขาค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้ แล้วหยิบเข็มทิศออกมา
เข็มทิศหมุนวนไปหลายรอบ จนกระทั่งค้นพบต้นกำเนิดของพลังอาถรรพ์ ชี้ตรงไปที่ลู่เจียงซิน
เข็มชี้สั่นไหวเบา ๆ ก่อนจะหยุดนิ่งอย่างรวดเร็ว
ฉินเจิ้งหยางถอนหายใจด้วยความโล่งอก
บนร่างของลู่เจียงซินมีร่องรอยของพลังอาถรรพ์หลงเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย น้อยมากจนแทบจะไม่สามารถรับรู้ได้
เขาหมดเรี่ยวแรงราวกับถูกดูดพลังงานออกไปจนหมด ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น
ตอนนี้ เขาเพิ่งได้มีเวลาสังเกตห้องผู้ป่วยอย่างละเอียด ซึ่งตั้งแต่ตอนที่เดินเข้ามาก็สังเกตเห็นแล้ว
เห็นได้ชัดว่า ที่นี่เพิ่งผ่านการต่อสู้ครั้งใหญ่มา
