่กี่วินาที
ฉินเจิ้งหยางตาโตด้วยความตกใจ
ทุกคนมีแต่ความสิ้นหวังอยู่ในใจ
ปีศาจตัวนี้แข็งแกร่งเกินไป
ลู่เจียนซินลุกขึ้นนั่ง เขารู้สึกงุนงงเล็กน้อย
เขาลูบศีรษะตัวเอง ทำไมหัวของเขาถึงได้ปวดขนาดนี้
เขาจำได้ว่าเขาฝันร้าย ฝันร้ายมาก ๆ
นี่ที่ไหนกัน?
ลู่เจียนซินรู้สึกตัวขึ้นมาบ้างแล้ว รอบ ๆ ตัวดูแปลกตาไปหมด นี่ไม่ใช่บ้านของเขา มันทำให้เขารู้สึกกลัวอยู่บ้าง
เขาเห็นฉินเจิ้งหยางที่นั่งอยู่ข้างเตียง สวมชุดตำรวจอยู่
การอบรมสั่งสอนจากครอบครัวและโรงเรียน ทำให้ลู่เจียนซินรู้สึกชื่นชอบตำรวจมาตั้งแต่เด็ก
เขาไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไป และนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเป็นลมหมดสติไป
“คุณตำรวจครับ คุณเป็นคนช่วยผมใช่ไหม ที่นี่มันที่ไหนเหรอครับ”
ฉินเจิ้งหยางเหงื่อออกจนเสื้อเปียกชุ่มไปหมด
ลู่เจียนซินแสดงออกมาอย่างน่ารัก ยิ่งดูไร้เดียงสาเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกกลัวมากขึ้นเท่านั้น
ลู่เจียนซินเอียงคอมองฉินเจิ้งหยาง
“คุณตำรวจไม่สบายหรือเปล่าครับ”
“ลู่เจียนซิน!”
นั่นเป็นเสียงของพี่ชาย
ลู่เจียนซินเพิ่งเห็นว่าพี่ชายยืนอยู่ที่ประตู
ดวงตาของเขาเป็นประกายวิบวับ
“พี่ชาย!”
เขากระโดดลงจากเตียง พุ่งเข้าหาลู่จีอัน
ลู่จีอันย่อตัวลง กางแขนออก
ลู่เจียนซินหัวเราะพลางพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของเขา
“พี่ครับ เมื่อกี้ผมฝันร้าย”
ลู่จีอันอุ้มเขาลุกขึ้นยืน ตบหลังเบา ๆ “ไม่เป็นไร พี่อยู่ตรงนี้แล้ว คุณตำรวจก็อยู่ที่นี่ด้วย”
สองพี่น้องด้านหน้าดูสนิทสนมกัน
