าย
แต่เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ใช่ เขาต้องการแก้แค้นจริง ๆ
เพื่อนร่วมงานหลายคนที่ได้รับผลกระทบจากหมอกพิษในตอนนั้น แม้แต่ตอนนี้ เมื่อนึกถึงก็ยังร้องไห้
ทุกคนต่างรู้สึกโชคดีที่รอดพ้นจากเหตุการณ์นั้นมาได้
หลินเค่อที่ในที่สุดก็มีเวลาว่าง เธอไปซื้ออาหารที่โรงอาหารแล้วรีบมาหาหนิงหนิง
เธอยืนอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง แล้วผลักประตูเข้าไป
ฟ้ามืดแล้ว ม่านถูกเปิดออก
หนิงหนิงยืนอยู่ข้างหน้าต่าง อุ้มลูกแก้วคริสตัลไว้ในอ้อมแขน มองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวนอกหน้าต่าง
หลินเค่อวางเกี๊ยวน้ำที่ซื้อมาไว้บนโต๊ะ
เธอรอสักพัก หนิงหนิงก็ยังไม่เดินมา
หลินเค่อเดินไปที่ข้างหน้าต่างด้วยความรู้สึกกังวลเล็กน้อย
วาเซียที่นอนเกยอยู่บนขอบหน้าต่างส่งเสียงร้องออกมา
นี่คือพยาบาลสาวที่คอยตักอาหารให้มัน
เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีแมวน้อยตัวหนึ่งนอนอยู่ข้างหน้าต่าง มันดำมากจนกลมกลืนไปกับความมืดของรัตติกาล หากไม่มองดี ๆ ก็ยากที่จะสังเกตเห็น
แมวดำตัวน้อยจ้องมองเธอไม่วางตา ดูน่าขนลุกอยู่ไม่น้อย
หลินเค่อรู้สึกกลัวเล็กน้อย เธอถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว
เธอนึกถึงเสียงแมวร้องที่ได้ยินเมื่อครู่
ที่แท้ มันก็ไม่ใช่ภาพลวงตา
แมวดำ ลูกแก้วคริสตัล การพยากรณ์ นี่มันแม่มดชัด ๆ
หลินเค่อรู้สึกเสียใจมากขึ้นไปอีก
หนิงหนิงดูเหมือนจะรู้ว่าเธอกำลังจะพูดอะไร
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก โอกาสเป็นสิ่งที่คุณคว้าเอาไว้เอง ไม่เกี่ยวกับฉัน”
ถึงอย่างไร ก็มีคนมากมายที่ไม่สา
