มารถคว้าโอกาสเอาไว้ได้
หลินเค่อรู้สึกเขินอายเล็กน้อย ความจริงแล้วตอนที่เธอพบว่าผลการพยากรณ์ของหนิงหนิงเป็นความจริง ความคิดแรกของเธอคือการไปขอความช่วยเหลือจากหนิงหนิง
แต่แล้วก็นึกถึงคำกำชับของหนิงหนิงที่ว่า ‘ฉันไม่ช่วยชีวิตใคร’ เธอจึงล้มเลิกความคิดนั้นไป
หลินเค่อถาม “คุณเป็นแม่มดเหรอ?”
หนิงหนิงตอบแบบไม่ใส่ใจนัก “คุณจะคิดแบบนั้นก็ได้”
หลินเค่อถามต่อ “คุณจะเอาอะไรไปจากฉัน เสียงของฉันหรือว่ารูปลักษณ์ภายนอกของฉัน?”
หนิงหนิงนิ่งเงียบ เธอขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
หลินเค่อเห็นหนิงหนิงเงียบไป จึงอธิบาย “ในนิทานเล่ากันแบบนี้ทั้งนั้น นางเงือกน้อยแลกเสียงของตัวเองกับแม่มดเพื่อให้ได้ขามา แล้วคุณล่ะ คุณต้องการอะไร?”
คนในโลกของพวกเธอนี่ จินตนาการล้ำลึกดีจริง ๆ
หนิงหนิงตอบ “สิ่งที่ฉันต้องการ ฉันได้มันมาแล้ว”
ลูกแก้วคริสตัล
เธอชอบมันมากจริง ๆ
หลินเค่อเข้าใจในที่สุดว่าตอนที่หนิงหนิงพูดประโยคที่ดูไม่เข้ากันในตอนแรก มันหมายความว่าอะไร
‘แค่นี้เองเหรอ?’
‘แค่ลูกแก้วคริสตัลลูกเดียว?’
‘มันแค่สามสิบหยวนเองนะ?’
‘แบบนี้มันขาดทุนชัด ๆ’
‘คนอื่นคิดค่าพยากรณ์ตั้งแพง’
หลินเค่อถาม “แล้วต่อไปคุณจะหาเงินยังไง?”
หนิงหนิงตอบว่า “ฉันไม่ได้ขาดแคลนเงิน”
เธอไม่มีอะไรเลย นอกจากเงินมากมาย
มอร์ต้าชอบเพชรและทองคำมากที่สุด มันระยิบระยับสวยงาม
เธอลูบกำไลข้อมือเบา ๆ
หลินเค่อรู้สึกไม่ค่อยเชื่อ คนที่จ้างพยาบาลยังไม่ไหวจะมีเงินได้ยังไง
