หนิงหนิงพูดต่อ “ฉันไม่ต้องการให้คนอื่นมาดูแล ฉันชอบความเงียบสงบ”
หลินเค่อก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี “เงียบสงบจนไม่กินข้าวเลยหรือไง”
หนิงหนิงตอบ “คุณน่ารำคาญจัง ออกไปเลย”
หลินเค่อหัวเราะ “ได้ ๆ ๆ ฉันจะออกไป แต่จำไว้นะว่าต้องกินข้าวด้วย”
เมื่อเดินมาถึงข้างประตู หลินเค่อก็หันกลับมาอีกครั้ง
“เอ่อ…ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดถึงเรื่องนั้นหรอก ตอนนั้นฉันแค่โมโหจนหัวร้อนไปหน่อย…”
หนิงหนิงตัดบท “…ออกไปเดี๋ยวนี้!”
ทำไมถึงได้น่ารำคาญขนาดนี้นะ!
“ได้ ๆ ๆ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” หลินเค่อยกมือยอมแพ้พร้อมกับยิ้มกว้าง
เธอโกรธเป็นด้วยสินะ
ทันทีที่หลินเค่อเดินออกไป วาเซียก็กระโดดขึ้นมาบนโต๊ะแล้วก้มหน้าลงงับเกี๊ยวทันที
หนิงหนิงทนดูไม่ไหว “นายเปลี่ยนกลับไปเป็นคนไม่ได้หรือไง”
วาเซีย “ตอนนี้ฉันเป็นแค่แมวตัวน้อยนะ ที่ฉันช่วยพยาบาลสาวเอาไว้เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องใช่ไหมล่ะหนิงหนิง?”
หนิงหนิงขี้เกียจสนใจมัน
เธอยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ฟังเสียงต่าง ๆ ที่ดังมาจากด้านนอก
เสียงร้องไห้ เสียงหัวเราะ
แสงไฟในเมืองเรืองรองหลากสีสัน
มืดแล้ว
เสียงในเมืองค่อย ๆ เบาลง เหลือเพียงแสงไฟที่โดดเดี่ยว
แสงไฟค่อย ๆ ดับลง
หนิงหนิงอุ้มลูกแก้วคริสตัล แล้วเรียกวาเซีย
