ย็นชื่นใจดี…
แต่ตอนนี้กลับเริ่มรู้สึกว่าโลกหมุนเคว้งจนเวียนหัวไปหมด
“ทำไมเด็กถึงดื่มไม่ได้ล่ะคะ?” ซู่เป่าสะอึกเหล้าออกมาคำหนึ่ง “ทำไมพวกผู้ใหญ่ทำอะไรตั้งหลายอย่างได้ แต่เด็กกลับทำไม่ได้?”
“ทำไมเด็กถึงไม่ได้รับอนุญาตให้ทำนั่นทำนี่ล่ะคะ?”
ซูอี้เชินยกมือนวดขมับพลางอธิบาย “แอลกอฮอล์ไม่ดีต่อการพัฒนาสมองของเด็กนะ! ถ้าเด็กดื่มเหล้าเข้าไปจะทำให้โง่ลงนะ”
ซู่เป่าเบ้ปากทันที ก่อนตัดบทด้วยเสียง “ชิ!”
“คุณลุงโกหก! ซู่เป่า เพิ่งดื่มไปเมื่อกี้ แต่ตอนนี้ยังฉลาดอยู่เลยนะ! ฉลาดมาก ๆ เลยด้วย!” เธอกางแขนออกกว้างประกอบคำพูด “ฉลาดขนาดนี้เลย ฉลาดกว่าเสี่ยวอู่ตั้งร้อยเท่า ฉลาดกว่าคุณยายพระจันทร์อีก!”
‘โอ้โห เจ้าตัวเล็กนี่… เมาปลิ้นไปแล้วจริง ๆ!’
ซูจิ่นอวี้นึกสนุก เธอชูนิ้วชี้ขึ้นมาหนึ่งนิ้วถามลูกสาว “ซู่เป่าจ๊ะ นี่กี่นิ้วลูก?”
ซู่เป่าคว้าหมับที่มือของผู้เป็นแม่ “คุณแม่ขา… คุณแม่หลอกหนูไม่ได้หรอก นี่คือหนึ่งนิ้ว!”
“แล้วนี่ล่ะ?” ซูจิ่นอวี้เลิกคิ้ว เธอยื่นสองนิ้วออกมา แล้วขยับปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสามนิ้วด้วยความรวดเร็ว
ทว่าพอ ซู่เป่าเตรียมจะอ้าปากตอบ เธอก็รีบหดกลับเหลือสองนิ้วเหมือนเดิม
“……” เด็กน้อยจ้องมองซูจิ่นอวี้ด้วยความสงสัย “คุณแม่ขา… แม่เล่นไม่แฟร์กับหนูใช่ไหมเนี่ย?”
