บทที่ 278 เพียงพี่ชายคนเล็กเท่านั้นที่เข้าใจ และอยู่เล่นกับเธอ
เมื่อเห็นซูจื่อหลินนิ่งเงียบไม่ยอมปริปาก ซูจิ่นอวี้จึงลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ
พี่ชายคนรองของเธอเป็นคนเก็บงำความรู้สึกเก่งเสมอมา ต่อให้ภายในใจจะมีเรื่องราวอยากบอกเล่ามากมายเพียงใด สุดท้ายเขาก็มักจะเปลี่ยนมันให้กลายเป็นความเงียบงัน
“พี่สี่เตรียมเหล้าดี ๆ ไว้รอแล้ว พวกเราไปรวมตัวกันบนดาดฟ้าเถอะค่ะ!” เธอแสร้งทำเป็นร่าเริงพลางเอ่ยขึ้น “เดี๋ยวฉันจะไปเรียกพี่ห้ากับพี่เล็กเอง!”
ซูจิ่นอวี้พูดด้วยใบหน้าตื่นเต้นราวกับรอไม่ไหวแล้ว ก่อนลอยออกไปอย่างรวดเร็ว
ซูจื่อหลินมองตามแผ่นหลังของเธอไปเงียบ ๆ
‘เขารู้จักน้องสาวคนนี้ดีที่สุด… เธอทำเพียงแสร้งว่าสบายดีเพื่อไม่ให้ใครต้องเป็นห่วงเท่านั้นเอง’
ซูอีเฉินมองน้องชายแวบหนึ่งก่อนเอ่ย “ไปกันเถอะ”
ซูจื่อหลินลุกขึ้นพลางพึมพำ “ฉันขอเฝ้าดูเธออีกสักหน่อย”
แล้วทั้งสองคนก็เดินตามหลังซูจิ่นอวี้ ไปจนถึงห้องของซูอิงเอ๋อร์
ยามนี้ซูอิงเอ๋อร์กำลังหลับสนิท มือทั้งสองหนุนใต้ศีรษะ ขาข้างหนึ่งชันขึ้น บางครั้งก็ขยับเอียงไปมาอย่างคนนอนดิ้น
ซูจิ่นอวี้กลั้นหัวเราะจนตัวสั่น ก่อนตะโกนเรียกเสียงดังลั่น “ซูอิงเอ๋อร์!”
สิ้นเสียงเธอก็รีบย่อตัวลงหลบข้างเตียงทันที
ซูอิงเอ๋อร์สะดุ้งลืมตาขึ้นมาด้วยความงุนงง ใครกันที่เรียกชื่อเขา?
เมื่อมองไปรอบ ๆ แล้วไม่พบใคร ชายหนุ่มจึงคิดว่าตัวเองคงเพียงแค่ฝันไป
ทว่าในวินาทีนั้น กลับมีเสียงเส
