น่นเข้าหากันเป็นเส้นตรง ก่อนพยายามเค้นเสียงอันสั่นพร่าและแหบแห้งออกมา “จิ่นอวี้…”
ซูจิ่นอวี้เลิกปั้นหน้ายิ้มแย้ม เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ
เธอรู้จักพี่ชายของเธอดีที่สุด เขาอาจดูเจ้าชู้กะล่อน แต่ความจริงกลับเป็นคนที่หวาดกลัวผีขึ้นสมอง
‘แต่ตอนนี้เธอกลายเป็นผีไปแล้วแท้ ๆ… เขากลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเธอเลยแม้แต่นิดเดียว’