คลุมอาบน้ำ กอดอกแน่น พิงพนักโซฟาหลับตาพักผ่อนด้วยท่าทางเคร่งเครียด
ซู่เป่าลุกขึ้นนั่ง เสียงเล็ก ๆ ยังคงมีความออดอ้อนตามประสาคนเพิ่งตื่น “คุณลุงสี่คะ?”
ซูโล่วลืมตาขึ้นพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ลุงทำหนูตื่นเหรอ?”
ซู่เป่าส่ายหน้าช้า ๆ “คุณลุงเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”
ซูโล่วเดินเข้ามาใกล้แล้วยื่นมือไปลูบศีรษะเล็ก ๆ ของหลานสาว “ไม่มีอะไรหรอก แค่อยู่ ๆ ก็อยากมาอยู่เป็นเพื่อนซู่เป่าน่ะ”
ด้านนอกประตู ซูจิ่นอวี้ถึงกับมุมปากกระตุก
ปรับอารมณ์ไวปานกิ้งก่าเลยนะ
หากไม่เห็นกับตาว่าพี่สี่วิ่งหนีออกมา สภาพขาเปลือยเปล่าขนพะรุงพะรังเมื่อกี้
เธอคงไม่เชื่อว่าผู้ชายมาดนุ่มตรงหน้านี้จะเป็นคนเดียวกัน!
ฉับพลันนั้น สีหน้าของซูโล่วกลับมาแข็งค้างอีกหน ท่ามกลางบรรยากาศสลัวราง เขาเหลือบเห็นเงาวิญญาณปรากฏขึ้นบริเวณหน้าประตูอีกครั้ง
คราวนี้มาในร่างหญิงสาวสวมชุดขาวสะอาดตา ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นนวดขมับด้วยความอ่อนใจพลางคิดว่าเรื่องพรรค์นี้จะไม่มีวันจบสิ้นเลยหรืออย่างไร
ทว่าจู่ ๆ เขากลับต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงซู่เป่าเอ่ยทักขึ้น “คุณแม่คะ คุณแม่ไปไหนมาคะ?”
แผ่นหลังของซูโล่วพลันเหยียดตรงด้วยความตกใจ เขาเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงนั้นด้วยแววตาไม่อยากเชื่อสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า
ผีสาวซึ่งกำลังลอยนวลเข้ามาหาคลี่ยิ้มกว้างทักทาย “ไฮ้ พี่สี่ เมื่อกี้พี่จะวิ่งหนีไปไหนเหรอ!”
ซูโล่วจดจ้องมองเธอจนตาค้าง ริมฝีปากค่อย ๆ เม้มแ
