มากถึงเจ็ดแปดตัว มีทั้งสีดำสลับเหลือง ขาวนวล และลายสลิดวนเวียนอยู่เต็มบ้าน
เธอยังมีมุมเป็นสาวโอตาคุคลั่งไคล้อนิเมะ แววตาจะเปล่งประกายระยิบระยับทุกครั้งเมื่อได้เห็นพระเอกการ์ตูนที่ถูกใจ แม้แต่โซฟาในห้องนั่งเล่นก็ยังเลือกดีไซน์ให้เหมือนก้อนเมฆหนานุ่ม หรือกระทั่งรองเท้าแตะก็ยังเป็นแบบขนฟูประดับลูกปอมปอมมุ้งมิ้ง…
จึงไม่แปลกเลยที่เธอจะตกหลุมรักความน่ารักของซู่เป่าเข้าอย่างจังจนถอนตัวไม่ขึ้น
ซูโล่วเก็บโทรศัพท์มือถือลงพลางลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมตัวเข้าฉากต่อไป แต่ในจังหวะนั้นเขากลับเหลือบไปเห็นกู้ชีชีกำลังก้มหน้าก้มตาขะมักเขม้น… แอบดูไทม์ไลน์ของเขางั้นหรือ?
“…”
*
ทางด้านซู่เป่าเพิ่งกลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลซู ก็เห็นซูจื่อซีเดินลงมาจากชั้นบนพอดี เด็กชายทำทีเป็นเดินถือน้ำผ่านมาด้วยความบังเอิญ ก่อนหย่อนก้นนั่งลงบนโซฟาข้างกายซู่เป่าด้วยท่าทางนิ่งเฉย
“พี่จื่อซี มีอะไรหรือเปล่าคะ?” ซู่เป่าเอียงคอถามด้วยความสงสัย
ซูจื่อซีเงียบไปอึดใจหนึ่งแล้วจึงตอบกลับ “เมื่อกี้ฉันลองไปนั่งคิดดูแล้ว… ฉันว่าฉันชอบหลุมศพรูปทรงคริสตัลทาวเวอร์นะ” เขานิ่งไปอีกครู่คล้ายกำลังไตร่ตรอง แล้วจึงเสริมขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจัง “ถ้าจะให้ดี… สลักคำว่า MVP ไว้ด้านบนด้วยก็น่าจะเข้าท่า”
“หา?”
เดี๋ยวนะ… นี่พี่ชายเขาเป็นพวกหัวช้าจนเพิ่งนึกออก หรือว่าสมองประมวลผลช้าเกินไปกันแน่เนี่ย!?
เรื่องที่ซู่เป่าคุยกันจบไปตั้งนานจนลืมไปหมดแล้ว แต่พี่ช
