”
“พี่ชีชีถูกไฟเผาจริง ๆ ใช่ไหม?” ซู่เป่าแอบถามเสียงเบา
“เมื่อกี้ใช่ เกือบไปแล้ว… ดีที่ฉันเตะเธอกระเด็นออกมาก่อน” ผีเคราะห์ร้ายพยักหน้าหงึกหงัก
“คุณลุงผู้กำกับดูสิคะ มันเป็นเรื่องจริงนะ!” ซู่เป่าหันไปมองผู้กำกับตาแป๋ว
คำพูดของเด็กน้อยทำให้ผู้กำกับเริ่มใจคอไม่ดี เขาหันไปจ้องมองกู้ชีชีด้วยความตระหนก
กู้ชีชีเพิ่งก้าวเท้าออกจากกองถ่าย ใบหน้าของเธอเปรอะเปื้อนควันจนดำมิดไปหมด มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมใบหน้าซีกหนึ่งไว้ราวกับกำลังได้รับบาดเจ็บ
ผู้กำกับรู้สึกเสียวสันหลังวาบ หากนางเอกของเรื่องเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจริงๆ นั่นย่อมเป็นเรื่องใหญ่โตมโหฬารแน่ เขาจึงรีบปรี่เข้าไปหาพลางถามด้วยความห่วงใย “ชีชี! เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”
โจวอวี่รีบถลาตัวลุกขึ้นยืนพร้อมกับอุทานด้วยน้ำเสียงตกใจเกินเหตุ “ว้าย! พี่ชีชีบาดเจ็บแล้วเหรอคะ! โอ้พระเจ้า พี่ชีชีถูกไฟเผาเข้าให้แล้ว!”
ทุกคนต่างกรูเข้าไปห้อมล้อมด้วยความวุ่นวาย และพบว่าใบหน้าของเธอถูกเขม่าควันรมจนดำปืดจริงๆ ไม่ใช่เพียงการแต่งหน้าจากแผนกเมคอัพเท่านั้น
วินาทีนั้นทุกคนถึงกับตกตะลึง
‘นี่มันความผิดพลาดร้ายแรงเข้าขั้นวิกฤตชัด ๆ!’
“พี่ชีชีคะ พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม? หน้าไม่ได้เสียโฉมไปแล้วใช่ไหมคะ? พระเจ้า… มันร้ายแรงมากเลยนะนั่น!” โจวอวี่แสดงสีหน้ากังวลสุดขีด แม้ภายนอกดูห่วงใย แต่ดวงตาของเธอกลับจับจ้องใบหน้าของกู้ชีชีเขม็ง ในใจพลันรู้สึกขัดเคืองอย่างหนัก
‘เกิดอะไรขึ้นกัน
