แน่ ทำไมยัยนี่ถึงไม่ถูกไฟคลอกจนเสียโฉมไปเลย?’
‘เมื่อครู่เปลวไฟโหมเข้าหาขนาดนั้นแท้ ๆ!’
โจวอวี่จ้องมือกู้ชีชีกำลังปิดหน้าไว้พลางเริ่มมีความหวังขึ้นมาใหม่ บางทีอาจเสียโฉมไปแล้วจริงๆ แต่คงกลัวคนอื่นเห็นเลยต้องรีบปิดบังไว้!
‘เพราะหากใบหน้าเสียหายไปแล้ว… จุ๊ ๆ ตำแหน่งนางเอกเรื่องนี้คงต้องเปลี่ยนมือแน่นอน!’
เธอปักใจเชื่อว่ากู้ชีชีคงกำลังขวัญเสีย แม้บาดเจ็บก็คงไม่กล้าเอ่ยปากบอกใครว่าตนเองเสียโฉม
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เธอเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” ผู้กำกับยังคงถามย้ำด้วยความร้อนใจ
“ไม่เป็นไรค่ะผู้กำกับ ฉันโอเค ไม่ต้องกังวลนะคะ” กู้ชีชียังคงกุมหน้าไว้แน่นไม่ยอมถอนมือออก เธอเอ่ยเพียงสั้น ๆ “แค่โดนควันรมนิดหน่อยเท่านั้นเอง ฉันยังเล่นต่อได้ค่ะ เดี๋ยวพักสักเดี๋ยวก็คงหาย…”
โจวอวี่จับจุดบกพร่องในคำพูดนั้นได้อย่างรวดเร็ว ยังเล่นต่อได้งั้นเหรอ…
ทำไมต้องย้ำว่ายังเล่นต่อได้ด้วยล่ะ แสดงว่าหน้าต้องพังไปแล้วแน่ ๆ!
“พี่ชีชี พี่ต้องเป็นอะไรแน่ ๆ เลยค่ะ เอามือออกเร็วเข้า ให้พวกเราดูหน่อยว่ามันหนักหนาแค่ไหน?” เธอแสร้งทำเป็นกระวนกระวายใจ “เมื่อกี้ฉันเห็นเปลวไฟลวกถึงหน้าพี่เลยนะ พี่ชีชีอย่าฝืนเลยค่ะ!”
เมื่อจินตนาการว่าหากกู้ชีชีเสียโฉมและต้องหลุดจากบทนางเอก โจวอวี่ก็เริ่มร้อนรนจนทนไม่ไหว เธออยากให้ทุกคนประจักษ์ชัดว่าใบหน้าของกู้ชีชีพังพินาศไปแล้ว
ในที่สุดเธอก็ระงับความอยากรู้ไม่ได้ ยื่นมือไปหมายจะกระชากมือของกู้ชีชี
