ออก “พี่ชีชี ให้ฉันดูหน่อยเถอะค่ะ พี่ไม่ต้องกังวลนะ ถึงมันจะร้ายแรงแต่ถ้าเรารีบรักษาก็อาจกลับมาหายดีได้…”
ทุกคนรอบข้างเริ่มรู้สึกตะขิดตะขวงใจ เหตุใดโจวอวี่ถึงดูมั่นใจนักว่าใบหน้าของกู้ชีชีถูกไฟลวก?
ทั้งที่เจ้าตัวก็บอกอยู่ ว่าแค่โดนควันรมเท่านั้น
ในจังหวะนั้นเอง กู้ชีชีก็ยอมละมือออก เผยให้เห็นใบหน้าอีกซีกหนึ่งชัดเจน
ผิวพรรณของเธอยังคงเรียบเนียนไร้รอยแผล มีเพียงคราบเขม่าดำจาง ๆ จากควันไฟเท่านั้น
เธอนิ่งเงียบพลางจ้องไปที่โจวอวี่ ก่อนเอ่ยถามเสียงเย็น “ฉันแค่โดนควันเข้าตาจนเคืองเท่านั้นเอง ทุกคนต่างก็เป็นห่วงว่าฉันจะเป็นอะไร แต่ทำไมโจวอวี่ถึงดูมั่นใจนักล่ะ ว่าฉันถูกไฟลวกจนเสียโฉมไปแล้ว?”
สีหน้าของโจวอวี่แข็งค้างไปชั่วขณะ ภายในใจเต็มไปด้วยความเกลียดชังพุ่งพล่าน
‘ยัยกู้ชีชีกำลังใส่ร้ายเธออย่างนั้นหรือ?!’
เธอเม้มริมฝีปากแน่น แสร้งทำสีหน้าลำบากใจราวกับคนทำตัวไม่ถูก “พี่ชีชี… พี่พูดอะไรออกมาคะนั่น? ฉันเห็นว่าพี่โดนไฟลวกก็แค่นึกเป็นห่วง กลัวว่าพี่ได้รับบาดเจ็บเข้าจริง ๆ เท่านั้นเอง!”
กู้ชีชีแค่นหัวเราะเย็นชา “งั้นเหรอ ถ้าห่วงฉันขนาดนั้น ตอนฉันโดนไฟทำไมไม่ตะโกนให้หยุด?”
“ฉัน… ฉันไม่ได้เห็นแบบนั้นนะคะ ฉันแค่…” โจวอวี่ถึงกับผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
กู้ชีชีมิรอให้อีกฝ่ายได้แก้ตัว เธอสืบเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีก “อีกอย่าง ทุกคนยังไม่รู้เลยว่าฉันโดนไฟ เธอกลับรู้ล่วงหน้าเหมือนเห็นกับตา?”
โจวอวี่อ้าปากค้างจ
